Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

vrijdag 7 december 2012

De Speeltuin deel 9

Op de kinderafdeling was het druk. Lonneke was zenuwachtig, terwijl ze toch alleen maar enkele vragen wilde stellen. Ze stond te wiebelen op haar benen alsof ze naar de wc moest. De vrouw voor haar was hoogzwanger, dat was duidelijk te zien. Ze klaagde over allerlei zaken en de verpleging gaf haar rustig antwoord. Eindelijk, het was haar beurt.
Lonneke legde heel rustig uit waar ze voor kwam en haalde het artikel uit haar tas dat ze in de bibliotheek gevonden had. Op dat moment herinnerde ze zich ook dat ze een man boeken zag halen, het boek dat Vincent in de auto had gehad. Lonneke wist even niet wat ze ervan moest denken. Snel probeerde ze zich weer te concentreren op de vragen die ze wilde stellen.
“Weet u misschien wie mijn vader is?” vroeg ze. “Zijn er archieven waarin beschreven staat wie er een kind heeft gekregen, ook al werd het voor adoptie vrijgegeven?” Verwachtingsvol keek ze naar de verpleegkundige achter de balie. Helaas gaf deze aan hier niet direct antwoord op te kunnen geven. Hiervoor had ze meer gegevens nodig. Ze gaf Lonneke een formulier en vroeg haar dit in te vullen. Hiermee zouden ze in de archieven kunnen kijken of er gegevens waren.
Lonneke vulde de gegevens gauw in. Geboortedatum, gegevens adoptieouders, naam, woonplaats. Veel gegevens meer wist ze ook niet. Ze gaf het formulier terug. Het ziekenhuis zou contact opnemen zodra ze iets gevonden hadden. Niet veel later staan Lonneke, haar moeder en Vincent weer buiten.
*
“Waar moeten we je naar toe brengen?” vraagt Lonnekes moeder. “Waar woon je? Moeten we iemand voor je bellen?”
Vincent zegt niets. Wat moet hij ook zeggen.
“Heb je een telefoonnummer bij je? Wil je zelf bellen?”
Er worden te veel vragen op hem afgevuurd. Hij weet niet meer welke hij moet beantwoorden en raakt helemaal in de war. Hij heeft niet eens een telefoon. Hoe kan hij dan bellen.
“Ik loop wel.” Zegt hij dan maar.
Lonnekes moeder wil dit niet. Ze wil hem niet alleen laten lopen zegt ze. Dus loopt hij toch maar mee naar de auto en stapt opnieuw in. Hij weet het niet meer. Hij wil eerst tot rust komen. Zijn moeder zal wel helemaal in paniek zijn en hij weet daar niet mee om te gaan. Hij is bang dat ze boos op hem is.
“Mag ik met jullie mee?” Hij kijkt Lonneke vragend aan. Hij mag haar wel. Ze stelt tenminste niet zoveel vragen.
Dan wordt de auto gestart en rijden ze van het ziekenhuisterrein weg.
*
Elise zat nog altijd op de bank. Ze was te moe om op te staan en opnieuw naar de zolder te lopen. Hoe ze het moest vertellen wist ze nog altijd niet. Dat het nodig was, wist ze wel. Dat ze nu toch echt die doos moest gaan halen, voordat haar bezoek kwam, was ook duidelijk. Ze hees zich van de bank en sleepte zich de trap op. Op zolder pakte ze de doos en nam hem ongeopend mee naar beneden. In de keuken zette ze hem neer. Zou ze hem al open maken of zou ze wachten? Ze wist niet eens meer precies wat er allemaal in zat. Herinneringen dat wist ze, maar wat precies. Ze wachtte.
Tijdens het wachten ruimde ze de vuile kopjes op, haalde ze de afwasmachine leeg en veegde ze met een doek over de vensterbank. Ze stootte een vaas om en gooide de scherven in de prullenbak en dweilde de vloer. Toen ging ineens de bel. Ze schrok opnieuw deze ochtend. Wat moest ze zeggen?
In de gang keek ze even in de spiegel. Ze zag er verschrikkelijk uit vond ze. Was dat erg?
Ze opende de deur, hield haar adem in. De man stond voor de deur, achter zich een donkerbruine Mercedes geparkeerd.
“Kom binnen…” Ze deed een stap naar achteren zodat de man binnen kon komen.
“Het wordt tijd dat we duidelijkheid verschaffen. Voor nu en voor altijd. Het kan niet langer een geheim blijven.”
*
Vincent stapte uit de auto liep het tuinpad op achter Lonneke en haar moeder aan. Binnen deed hij zijn jas uit, legde het boek op tafel en ging zitten.
Lonneke zette hem een glas drinken neer.
“Wil je ook wat eten?” vroeg ze.
Vincent had wel honger gekregen. Hij had nog maar weinig gegeten.
“Zullen we frietjes maken mam, dat lust je vast wel.” Lonneke pakte alvast de frietpan uit de kast en stopte de stekker in het stopcontact. Ze voelde op de een of andere manier dat ze voor hem moest zorgen.
“Dat lust je wel toch?” vroeg ze aan Vincent.
“Na het eten gaan we wel je ouders bellen.” Zei Lonnekes moeder duidelijk. “Je mag hier best even blijven logeren, maar ik vind wel dat ze moet weten waar je bent.”
Vincent knikte. Dat was misschien maar het beste ook. Hij was ontvoerd en hij kon zich nu niet vrijwillig blijven verstoppen. Dat zou vreemd zijn. Maar hij was ook zo in de war. Wat moest hij zeggen? Mama, opa nam me mee, duwde me een gebouw in waardoor ik wonden opliep en bond me vast op een schommel. Dat zou ze toch nooit geloven.
Een kwartier later hield hij de telefoon in zijn handen. Hij had het nummer al ingetoetst. Hij hoorde de telefoon over gaan. Een keer, twee keer, drie keer… wanneer werd er nu opgenomen? Vier keer… Vincent hing de telefoon weer op. Er pakte niemand op. Zouden ze gewoon aan het werk zijn? Zouden ze hem zoeken? Hoewel hij niet wist hoe zijn moeder zou gaan reageren, wilde hij nu toch wel dat ze de telefoon oppakte. Hij belde nog een keer. Tevergeefs. Ook nu werd niet opgepakt.
Hij ging zitten en ongemerkt stroomden de tranen over zijn wangen.
Lonneke kwam naast hem zitten. Ze legde een arm om hem heen. Iets waar hij niet van hield en toch liet hij het gebeuren. Het voelde zelfs fijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen