Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

vrijdag 14 december 2012

De Speeltuin deel 10 (Laatste deel)

Elise was de kamer weer ingelopen. De man liep achter haar aan. Daar stonden ze dan. Na ruim 10 jaar. De telefoon ging over. Dit was geen goed moment om op te pakken. Elise liet hem rinkelen. Niet lang daarna ging hij nog een keer over, ook nu liet ze hem gaan.
Frits wist niet wat hij moest zeggen. Hij hield nog altijd van Elise, maar de liefde werd niet meer beantwoord. De hele ontvoering was zinloos geweest nu de jongen ontsnapt was. Wat moest hij Elise zeggen. Zeggen dat hij het was? Of wist ze dat al?
“Weet Alex het al?” vroeg hij om de stilte te doorbreken.
Elise schudde met haar hoofd. “Het moet nu wel op tafel komen. Hij moet weten wat er gebeurd is 10 jaar geleden. WIJ hebben een zoon Frits. Een zoon. Jouw zoon.”
“Het was niet mijn bedoeling om hem mee te nemen. Je vader had geld nodig. Zijn huis was afgebrand, hij was slecht verzekerd. Dit was een kans om aan geld te komen. Alex heeft genoeg.”
Elise schrok niet eens van het feit dat Frits en haar vader Vincent hadden meegenomen. Ergens diep van binnen had ze het kunnen weten. Toch zakte ze op de grond neer en tranen liepen over haar wangen.
“Waar is hij nu?”
“Tja…” Frits twijfelde aan zijn woorden. Hoe moest hij het vertellen? Hoe kon hij nu vertellen dat hij dit niet wist, dat Vincent zichzelf had bevrijd en verdwenen was.
“Ik weet het niet. Hij is weg.”
Elise keek hem ongelovig aan. “WAT? Je ontvoert iemand en diegene verdwijnt zomaar? Hoe kon je dat nu laten gebeuren? Waar is hij? Waar is Vincent?”
Het leek alsof de grond onder haar voeten wegzakte. Wat moest ze doen? Alex moest weten van Vincent. En niet alleen dat.
“Frits… er moet nog meer op tafel komen. Iets dat jij nog niet weet. 17 jaar geleden, toen we elkaar net hadden leren kennen. Toen is er iets gebeurd.”
Frits keek haar ongelovig aan. Was er nog meer? Wat dan?
Op dat moment ging opnieuw de telefoon.
*
“Misschien moest je nog eens naar huis bellen. Of zal ik het voor je doen?” Lonneke keek Vincent aan. Wat zag ze toch aan hem? Zijn ogen. Ze voelde zich zo met hem verbonden. Vreemd, want ze kende hem pas net.
Hij keek haar met betraande ogen aan. Durfde hij nog een keer te bellen? Lonneke gaf hem de telefoon. Hij pakte hem aan en toetste opnieuw het nummer in. Weer ging de telefoon over.
Toen werd er opgepakt. Wat moest hij zeggen?
“Elise” hoorde hij zijn moeder zeggen door de telefoon.
“Mam?”
“Vincent!!”ze riep het bijna door de telefoon. Hij kon haar blijdschap horen.
“Vincent, waar ben je? Hoe is het met je? Ben je in orde? Oh, ik weet het, ik moet niet zoveel vragen tegelijk stellen. Vincent, waar ben je?”
“Ik ben bij een mevrouw en haar dochter Lonneke. Zij hebben me gevonden. Ik ben ontsnapt. Opa zal me wel zoeken en een vreemde meneer.”
Vincent had nog nooit zoveel in een keer achter elkaar verteld. Het rolde gewoon uit zijn mond. Een beetje onsamenhangend, maar hopelijk begreep zijn moeder hem.
“Ik kom je halen, waar ben je? Geef me die mevrouw anders even.”
Vincent overhandigde Lonneke de telefoon en liet haar uitleggen waar zijn moeder heen moest komen. Ze zou er over een half uur zijn.
*
“Ik moet weg. Ik moet Vincent halen. Hij is terecht. We hebben het er later nog wel over.” Elise pakte haar sleutels en trok haar jas aan. Frits verward in de kamer achterlatend trok ze de voordeur achter zich dicht. Hij keek uit het raam. “17 jaar geleden” mijmerde hij. Het begon hem langzaam duidelijk te worden. “Het zou toch niet…” Die gedachte schudde hij van zich af. Hij liep naar buiten.
*
Elise parkeerde de auto en rende naar de voordeur van het huis. De deur werd opengedaan. Daar stond ze dan. Ze keek in haar eigen ogen.
“Hallo, ik ben Lonneke. Mijn moeder en ik vonden Vincent langs de weg. Komt u binnen.”
Elise moest even van de schrik bekomen en liep verdwaasd achter het meisje aan naar binnen. Daar zag ze Vincent op de bank zitten. Hij keek haar aan. Elise snelde op hem af, viel op haar knie├źn en nam hem in zijn armen, hoe zeer hij dit ook hekelde, ze deed het nu toch. Deze keer duwde hij haar ook niet van zich af. Ze voelde zijn armen zelfs om haar heen. Hij hield haar vast. Dat had hij nog nooit gedaan. De tranen stroomden over hun wangen. Na een paar minuten merkte ze dat Vincent rust wilde.
Toen stond Elise op en draaide zich om.
Ook bij Lonneke stroomden de tranen over de wangen. Elise liep op haar af. Ze nam haar in haar armen. Daar stonden ze dan. Na 17 jaar, moeder en dochter. Hoe was het mogelijk dat juist zij Vincent gevonden hadden. Ze voelde dat Lonneke het ook wist.
*
Niet lang na de hereniging met haar biologische moeder, ontmoette Lonneke Frits. Frits, Vincents ontvoerder. Vincents vader. Haar vader. Hoe was het toch mogelijk geweest dat dit zo allemaal gebeurde. Ze was blij dat alles was opgelost. Dat alles nu duidelijk was.
***
17 jaar geleden kregen Elise en Frits een relatie. Elise raakte zwanger. Dit vertelde ze nooit aan Frits. De relatie liep stuk en Elise stond het kind ter adoptie af. Ze was nog te jong. Na zo’n 7 jaar liepen ze elkaar weer tegen het lijf. De liefde was blijkbaar niet over, want ondanks de relatie die Elise had met Alex raakte ze zwanger van Frits. Vincent werd geboren. Alex ging er van uit dat het zijn kind was en Elise liet het zo. Waarom zou ze haar huwelijk met Alex op het spel zetten voor de one night stand met Frits. Alles wat haar aan hem herinnerde had ze in een doos gestopt. Waarom? Dat wist ze zelf niet. Waarschijnlijk om ooit met haar kinderen te delen, om haar kinderen de waarheid te vertellen. Waar Lonneke woonde had ze nooit geweten. Zeker niet dat het zo dichtbij was geweest. Haar vader had grote zorgen en hij verweet Frits dat hij Elise had verlaten toen ze zwanger was van Lonneke. Daarom had hij moeten helpen met de ontvoering van Vincent. Vincent was hen te slim af geweest en per toeval zijn grote zus tegengekomen.

2 opmerkingen:

  1. Wauw wat knap zeg, ik ben erg onder de indruk van je schrijftalent. Heel erg spannend om te lezen en een mooi einde. Ik hou je blog in de gaten wie weet komt er nog eens een mooi boek van je uit.

    Groetjes, Liesbeth.
    Ps nog een tip misschien kun je beter je woordverificatie uitzetten soms moet je wel twee drie keer opnieuw intikken om een reactie te kunnen plaatsen, dit zal mensen afschrikken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Thanks voor je complimenten. En voor de tip. ik heb het meteen gedaan, wist niet dat het daaraan lag dat reageren zo moeilijk blijkt.

      Verwijderen