Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

maandag 24 december 2012

Patchwork

Nee nee, mijn patchworktas is nog niet af. Toch met patchwork bezig geweest, maar dan met papier.

Ik heb enveloppen gemaakt. Leuke patchwork-enveloppen om leuke post mee te versturen.

Hier de stappen te zien en het eindresultaat:


1. vierkante stevige papiertjes in vieren knippen.

2. Een mooi patroon leggen.

3. Met bijpassende tape vastplakken.

4. Vouwen tot een envelop en vastplakken.


 Een ander soort patroon leggen kan natuurlijk ook:






Het resultaat van vandaag:



vrijdag 21 december 2012

Creatief met papier en stof

Creatief met Linda ;-)

De laatste tijd regelmatig creatief geweest met stof en papier. Hier de resultaten:

Eerst behangstalen verzameld:


En hiervan mapjes geknutseld waar kleine kaartjes in kunnen:


Onderstaande kaartjes en mapjes zijn van gewoon papier gemaakt en met een wc-rolletje voor de stevigheid van de mapjes. 
Leuk om bij een cadeautje of bosje bloemen aan iemand te geven.



Ook had ik laatst leuke kerststof gekocht. Hiervan kleedjes gemaakt voor op de tafels. Deze keer zonder al te veel moeite gewoon geknipt met een kartelschaar.



Verder ben ik nog bezig aan een patchworktas. Hiervoor erg leuke stofjes gebruikt. Ik zal foto's maken van de verschillende stappen en hier een volgende keer het hele proces plaatsen. Even afwachten nog dus....

vrijdag 14 december 2012

De Speeltuin deel 10 (Laatste deel)

Elise was de kamer weer ingelopen. De man liep achter haar aan. Daar stonden ze dan. Na ruim 10 jaar. De telefoon ging over. Dit was geen goed moment om op te pakken. Elise liet hem rinkelen. Niet lang daarna ging hij nog een keer over, ook nu liet ze hem gaan.
Frits wist niet wat hij moest zeggen. Hij hield nog altijd van Elise, maar de liefde werd niet meer beantwoord. De hele ontvoering was zinloos geweest nu de jongen ontsnapt was. Wat moest hij Elise zeggen. Zeggen dat hij het was? Of wist ze dat al?
“Weet Alex het al?” vroeg hij om de stilte te doorbreken.
Elise schudde met haar hoofd. “Het moet nu wel op tafel komen. Hij moet weten wat er gebeurd is 10 jaar geleden. WIJ hebben een zoon Frits. Een zoon. Jouw zoon.”
“Het was niet mijn bedoeling om hem mee te nemen. Je vader had geld nodig. Zijn huis was afgebrand, hij was slecht verzekerd. Dit was een kans om aan geld te komen. Alex heeft genoeg.”
Elise schrok niet eens van het feit dat Frits en haar vader Vincent hadden meegenomen. Ergens diep van binnen had ze het kunnen weten. Toch zakte ze op de grond neer en tranen liepen over haar wangen.
“Waar is hij nu?”
“Tja…” Frits twijfelde aan zijn woorden. Hoe moest hij het vertellen? Hoe kon hij nu vertellen dat hij dit niet wist, dat Vincent zichzelf had bevrijd en verdwenen was.
“Ik weet het niet. Hij is weg.”
Elise keek hem ongelovig aan. “WAT? Je ontvoert iemand en diegene verdwijnt zomaar? Hoe kon je dat nu laten gebeuren? Waar is hij? Waar is Vincent?”
Het leek alsof de grond onder haar voeten wegzakte. Wat moest ze doen? Alex moest weten van Vincent. En niet alleen dat.
“Frits… er moet nog meer op tafel komen. Iets dat jij nog niet weet. 17 jaar geleden, toen we elkaar net hadden leren kennen. Toen is er iets gebeurd.”
Frits keek haar ongelovig aan. Was er nog meer? Wat dan?
Op dat moment ging opnieuw de telefoon.
*
“Misschien moest je nog eens naar huis bellen. Of zal ik het voor je doen?” Lonneke keek Vincent aan. Wat zag ze toch aan hem? Zijn ogen. Ze voelde zich zo met hem verbonden. Vreemd, want ze kende hem pas net.
Hij keek haar met betraande ogen aan. Durfde hij nog een keer te bellen? Lonneke gaf hem de telefoon. Hij pakte hem aan en toetste opnieuw het nummer in. Weer ging de telefoon over.
Toen werd er opgepakt. Wat moest hij zeggen?
“Elise” hoorde hij zijn moeder zeggen door de telefoon.
“Mam?”
“Vincent!!”ze riep het bijna door de telefoon. Hij kon haar blijdschap horen.
“Vincent, waar ben je? Hoe is het met je? Ben je in orde? Oh, ik weet het, ik moet niet zoveel vragen tegelijk stellen. Vincent, waar ben je?”
“Ik ben bij een mevrouw en haar dochter Lonneke. Zij hebben me gevonden. Ik ben ontsnapt. Opa zal me wel zoeken en een vreemde meneer.”
Vincent had nog nooit zoveel in een keer achter elkaar verteld. Het rolde gewoon uit zijn mond. Een beetje onsamenhangend, maar hopelijk begreep zijn moeder hem.
“Ik kom je halen, waar ben je? Geef me die mevrouw anders even.”
Vincent overhandigde Lonneke de telefoon en liet haar uitleggen waar zijn moeder heen moest komen. Ze zou er over een half uur zijn.
*
“Ik moet weg. Ik moet Vincent halen. Hij is terecht. We hebben het er later nog wel over.” Elise pakte haar sleutels en trok haar jas aan. Frits verward in de kamer achterlatend trok ze de voordeur achter zich dicht. Hij keek uit het raam. “17 jaar geleden” mijmerde hij. Het begon hem langzaam duidelijk te worden. “Het zou toch niet…” Die gedachte schudde hij van zich af. Hij liep naar buiten.
*
Elise parkeerde de auto en rende naar de voordeur van het huis. De deur werd opengedaan. Daar stond ze dan. Ze keek in haar eigen ogen.
“Hallo, ik ben Lonneke. Mijn moeder en ik vonden Vincent langs de weg. Komt u binnen.”
Elise moest even van de schrik bekomen en liep verdwaasd achter het meisje aan naar binnen. Daar zag ze Vincent op de bank zitten. Hij keek haar aan. Elise snelde op hem af, viel op haar knieƫn en nam hem in zijn armen, hoe zeer hij dit ook hekelde, ze deed het nu toch. Deze keer duwde hij haar ook niet van zich af. Ze voelde zijn armen zelfs om haar heen. Hij hield haar vast. Dat had hij nog nooit gedaan. De tranen stroomden over hun wangen. Na een paar minuten merkte ze dat Vincent rust wilde.
Toen stond Elise op en draaide zich om.
Ook bij Lonneke stroomden de tranen over de wangen. Elise liep op haar af. Ze nam haar in haar armen. Daar stonden ze dan. Na 17 jaar, moeder en dochter. Hoe was het mogelijk dat juist zij Vincent gevonden hadden. Ze voelde dat Lonneke het ook wist.
*
Niet lang na de hereniging met haar biologische moeder, ontmoette Lonneke Frits. Frits, Vincents ontvoerder. Vincents vader. Haar vader. Hoe was het toch mogelijk geweest dat dit zo allemaal gebeurde. Ze was blij dat alles was opgelost. Dat alles nu duidelijk was.
***
17 jaar geleden kregen Elise en Frits een relatie. Elise raakte zwanger. Dit vertelde ze nooit aan Frits. De relatie liep stuk en Elise stond het kind ter adoptie af. Ze was nog te jong. Na zo’n 7 jaar liepen ze elkaar weer tegen het lijf. De liefde was blijkbaar niet over, want ondanks de relatie die Elise had met Alex raakte ze zwanger van Frits. Vincent werd geboren. Alex ging er van uit dat het zijn kind was en Elise liet het zo. Waarom zou ze haar huwelijk met Alex op het spel zetten voor de one night stand met Frits. Alles wat haar aan hem herinnerde had ze in een doos gestopt. Waarom? Dat wist ze zelf niet. Waarschijnlijk om ooit met haar kinderen te delen, om haar kinderen de waarheid te vertellen. Waar Lonneke woonde had ze nooit geweten. Zeker niet dat het zo dichtbij was geweest. Haar vader had grote zorgen en hij verweet Frits dat hij Elise had verlaten toen ze zwanger was van Lonneke. Daarom had hij moeten helpen met de ontvoering van Vincent. Vincent was hen te slim af geweest en per toeval zijn grote zus tegengekomen.

vrijdag 7 december 2012

De Speeltuin deel 9

Op de kinderafdeling was het druk. Lonneke was zenuwachtig, terwijl ze toch alleen maar enkele vragen wilde stellen. Ze stond te wiebelen op haar benen alsof ze naar de wc moest. De vrouw voor haar was hoogzwanger, dat was duidelijk te zien. Ze klaagde over allerlei zaken en de verpleging gaf haar rustig antwoord. Eindelijk, het was haar beurt.
Lonneke legde heel rustig uit waar ze voor kwam en haalde het artikel uit haar tas dat ze in de bibliotheek gevonden had. Op dat moment herinnerde ze zich ook dat ze een man boeken zag halen, het boek dat Vincent in de auto had gehad. Lonneke wist even niet wat ze ervan moest denken. Snel probeerde ze zich weer te concentreren op de vragen die ze wilde stellen.
“Weet u misschien wie mijn vader is?” vroeg ze. “Zijn er archieven waarin beschreven staat wie er een kind heeft gekregen, ook al werd het voor adoptie vrijgegeven?” Verwachtingsvol keek ze naar de verpleegkundige achter de balie. Helaas gaf deze aan hier niet direct antwoord op te kunnen geven. Hiervoor had ze meer gegevens nodig. Ze gaf Lonneke een formulier en vroeg haar dit in te vullen. Hiermee zouden ze in de archieven kunnen kijken of er gegevens waren.
Lonneke vulde de gegevens gauw in. Geboortedatum, gegevens adoptieouders, naam, woonplaats. Veel gegevens meer wist ze ook niet. Ze gaf het formulier terug. Het ziekenhuis zou contact opnemen zodra ze iets gevonden hadden. Niet veel later staan Lonneke, haar moeder en Vincent weer buiten.
*
“Waar moeten we je naar toe brengen?” vraagt Lonnekes moeder. “Waar woon je? Moeten we iemand voor je bellen?”
Vincent zegt niets. Wat moet hij ook zeggen.
“Heb je een telefoonnummer bij je? Wil je zelf bellen?”
Er worden te veel vragen op hem afgevuurd. Hij weet niet meer welke hij moet beantwoorden en raakt helemaal in de war. Hij heeft niet eens een telefoon. Hoe kan hij dan bellen.
“Ik loop wel.” Zegt hij dan maar.
Lonnekes moeder wil dit niet. Ze wil hem niet alleen laten lopen zegt ze. Dus loopt hij toch maar mee naar de auto en stapt opnieuw in. Hij weet het niet meer. Hij wil eerst tot rust komen. Zijn moeder zal wel helemaal in paniek zijn en hij weet daar niet mee om te gaan. Hij is bang dat ze boos op hem is.
“Mag ik met jullie mee?” Hij kijkt Lonneke vragend aan. Hij mag haar wel. Ze stelt tenminste niet zoveel vragen.
Dan wordt de auto gestart en rijden ze van het ziekenhuisterrein weg.
*
Elise zat nog altijd op de bank. Ze was te moe om op te staan en opnieuw naar de zolder te lopen. Hoe ze het moest vertellen wist ze nog altijd niet. Dat het nodig was, wist ze wel. Dat ze nu toch echt die doos moest gaan halen, voordat haar bezoek kwam, was ook duidelijk. Ze hees zich van de bank en sleepte zich de trap op. Op zolder pakte ze de doos en nam hem ongeopend mee naar beneden. In de keuken zette ze hem neer. Zou ze hem al open maken of zou ze wachten? Ze wist niet eens meer precies wat er allemaal in zat. Herinneringen dat wist ze, maar wat precies. Ze wachtte.
Tijdens het wachten ruimde ze de vuile kopjes op, haalde ze de afwasmachine leeg en veegde ze met een doek over de vensterbank. Ze stootte een vaas om en gooide de scherven in de prullenbak en dweilde de vloer. Toen ging ineens de bel. Ze schrok opnieuw deze ochtend. Wat moest ze zeggen?
In de gang keek ze even in de spiegel. Ze zag er verschrikkelijk uit vond ze. Was dat erg?
Ze opende de deur, hield haar adem in. De man stond voor de deur, achter zich een donkerbruine Mercedes geparkeerd.
“Kom binnen…” Ze deed een stap naar achteren zodat de man binnen kon komen.
“Het wordt tijd dat we duidelijkheid verschaffen. Voor nu en voor altijd. Het kan niet langer een geheim blijven.”
*
Vincent stapte uit de auto liep het tuinpad op achter Lonneke en haar moeder aan. Binnen deed hij zijn jas uit, legde het boek op tafel en ging zitten.
Lonneke zette hem een glas drinken neer.
“Wil je ook wat eten?” vroeg ze.
Vincent had wel honger gekregen. Hij had nog maar weinig gegeten.
“Zullen we frietjes maken mam, dat lust je vast wel.” Lonneke pakte alvast de frietpan uit de kast en stopte de stekker in het stopcontact. Ze voelde op de een of andere manier dat ze voor hem moest zorgen.
“Dat lust je wel toch?” vroeg ze aan Vincent.
“Na het eten gaan we wel je ouders bellen.” Zei Lonnekes moeder duidelijk. “Je mag hier best even blijven logeren, maar ik vind wel dat ze moet weten waar je bent.”
Vincent knikte. Dat was misschien maar het beste ook. Hij was ontvoerd en hij kon zich nu niet vrijwillig blijven verstoppen. Dat zou vreemd zijn. Maar hij was ook zo in de war. Wat moest hij zeggen? Mama, opa nam me mee, duwde me een gebouw in waardoor ik wonden opliep en bond me vast op een schommel. Dat zou ze toch nooit geloven.
Een kwartier later hield hij de telefoon in zijn handen. Hij had het nummer al ingetoetst. Hij hoorde de telefoon over gaan. Een keer, twee keer, drie keer… wanneer werd er nu opgenomen? Vier keer… Vincent hing de telefoon weer op. Er pakte niemand op. Zouden ze gewoon aan het werk zijn? Zouden ze hem zoeken? Hoewel hij niet wist hoe zijn moeder zou gaan reageren, wilde hij nu toch wel dat ze de telefoon oppakte. Hij belde nog een keer. Tevergeefs. Ook nu werd niet opgepakt.
Hij ging zitten en ongemerkt stroomden de tranen over zijn wangen.
Lonneke kwam naast hem zitten. Ze legde een arm om hem heen. Iets waar hij niet van hield en toch liet hij het gebeuren. Het voelde zelfs fijn.