Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

donderdag 29 november 2012

De Speeltuin deel 8

Vincent zit stil in de auto. Hij zegt niets, weet niet wat hij moet zeggen. Hij weet niet of het slim is dat hij is ingestapt. Wie zijn deze mensen? Waar gaan ze naar toe? Ze stellen hem gelukkig geen vragen. Proberen hem niet op zijn gemak te stellen of te betuttelen. De rit duurt lang voor zijn gevoel. Hij haalt het boek uit zijn hemd en kijkt erin. Hij wordt misselijk. Hij is altijd snel ziek in de auto, zeker als hij niet gegeten heeft. Hij heeft al lang niets meer gegeten. Welke dag is het vandaag? Vincent is zijn gevoel voor tijd kwijt. Dat frustreert hem. Hij wordt er onzeker door. Hij heeft houvast aan zijn planning en zijn gestructureerde dag. De structuur is hij helemaal kwijt. Hij raakt lichtelijk in paniek. Zijn ademhaling gaat steeds sneller en hij gaat bijna hyperventileren.
Het meisje draait zich om. “Gaat het een beetje?” vraagt ze.
Vincent knikt. “beetje misselijk” fluistert hij.
Hij durft niet hardop te praten. Een hele tijd heeft hij niet gesproken, nu kan het weer, maar mag het ook?
“Moeten we stoppen?” de mevrouw achter het stuur, parkeert de auto langs de weg. Ze draait zich om en kijkt hem vragend aan.
 “Oh stom dat ik daar niet eerder aan hem gedacht. Heb je honger? Wil je iets eten? Iets drinken misschien? Heb je het koud?”
Vincent duikt in elkaar. Daar begint het betuttel denkt hij. Had hij maar niet gezegd dat hij misselijk is. Het meisje reikt hem een ligakoek aan. Ondanks de misselijkheid heeft hij honger en dankbaar pakt hij de koek toch aan en neemt gretig een hap.
“Hoe heet je?” wil het meisje weten.
Vincent geeft geen antwoord maar eet rustig door. De vrouw start de auto weer en ze gaan verder, waar naartoe weet hij  niet. De politie? Wat zou hij moeten zeggen? Dat hij zijn opa heeft gezien? Hij kan zijn opa toch niet verraden? Zijn lievelingsopa.
“Ik wil niet naar de politie” zegt Vincent.
“Waarom denk je dat we naar de politie gaan? Wat is er dan gebeurd?” De vrouw kijkt hem vanuit de achteruitkijkspiegel met een bezorgde blik aan.
“We rijden naar het ziekenhuis. Lonneke moet daar toevallig naar toe en dan kan een dokter naar je wonden kijken” Vincent wil er eigenlijk tegenin gaan, maar durft niet. Hij moet gewoon maar afwachten.
*
Elise was een beetje opgeknapt na het eten van een laat ontbijt. Ze liep naar de keuken voor een tweede kop koffie.
“Jij ook? “ riep ze naar Alex die nog in de kamer zat.
“Schat… ik ehh… ik moet naar het werk. Ze hebben me hard nodig op de werkplaats en ik kan niet al mijn vakantiedagen gaan oppakken nu.”
Elise keek Alex verschrikt aan.
“Hoe kun je nu…  moet je echt… ik snap het niet. Je kunt toch niet gewoon gaan werken en mij hier alleen laten nu Vincent weg is.”
“Ik kan niet anders. We kunnen nu ook weinig doen. De politie is op zoek. Wanneer hij weer thuis is, pak ik een paar dagen vrij. Dan heb je veel meer aan me dan nu. “
Elise haalde haar schouders op. Het moest ook maar.
Alex stond op, gaf Elise een kus op haar voorhoofd, trok zijn jas aan en vertrok. Elise bleef alleen achter in de keuken. Een kop koffie in de hand. De tranen liepen bij Elise over de wangen. Ze goot de koffie door de gootsteen en ging naar boven. Op zolder zocht ze naar een doos. Waar had ze dat ding nou gelaten? Ze haalde verschillende kisten leeg, gooide de lege koffers en tassen aan de kant. Ze bekeek de rommel die ze van de zolder had gemaakt. De doos had ze nog altijd niet gevonden. Ze dook nog verder onder het schuine dak de hoek in. Op het moment dat ze hem zag staan, ging de telefoon. Ze schrok zo dat ze haar hoofd tegen het dak stootte en vloekend rende ze naar beneden. In de hoop dat het de politie was die Vincent had gevonden, pakte ze de telefoon op.
Struikelend belandde Elise bij de telefoon. Snel pakte ze op net voordat de voicemail zou aanspringen.
“Het wordt tijd dat we het verleden oprakelen Elise. De waarheid moet echt eens aan het licht komen. Ik kom zo bij je langs.”
Elise wist niet wat ze hoorde. Na deze drie zinnen werd de verbinding meteen verbroken en dat terwijl ze het er helemaal mee eens was. Ze was er zelfs al mee bezig. Vincent moest de waarheid weten. Had zijn vader hem ontvoerd? Was hij het zelf geweest? Waarom via deze weg, waarom niet gewoon aanbellen, praten en uitleggen?
Elise plofte zich neer op de bank. Ze wist niet meer wat ze moest doen. In ieder geval moest ze de doos van de zolder halen. Ze moest Alex de waarheid vertellen en ook de politie moest het weten. Eerst moest ze bedenken hoe en wanneer ze het ging vertellen.
*
In ziekenhuis aangekomen kijkt Vincent zenuwachtig rond. Wat zullen de mensen denken? Dat hij met zijn moeder en zus in het ziekenhuis is? Op de eerste hulp worden ze snel geholpen.
“Ben je gevallen?” vraagt de verpleegkundige. Vincent knikt, gelukkig wordt er niet doorgevraagd.
Zijn wonden vallen mee en worden verzorgd. Vincent heeft er nauwelijks last van en al snel wandelen ze naar een andere afdeling. De afdeling waar het meisje iets wil vragen. Hij heeft voorgesteld alvast naar huis te gaan, maar de mevrouw houdt hem goed in de gaten en staat er op om hem zelf thuis af te zetten, zodat er niet nog een keer iets gebeurt. Alsof hij vandaag opnieuw ontvoerd zal worden. Maar dat weet de mevrouw niet. Ook zij stelt gelukkig ook geen vragen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen