Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

vrijdag 16 november 2012

De Speeltuin deel 6


Wat er al eerder gebeurde:
De Speeltuin deel 3
De Speeltuin deel 4
De Speeltuin deel 5



Elise kwam na een korte rit thuis aan. Alex opende de deur en sloot haar in zijn armen. Samen stonden ze huilend op de deurmat. Het was inmiddels begonnen met regenen alsof ook de natuur wilde duidelijk maken dat ze verdriet mochten hebben.

Alex vertelde dat hij nog contact had gehad met de politie. Zij waren helaas nog niets op het spoor, maar hadden nog meer mensen erop gezet op zoek naar Vincent. Vooral omdat Vincent snel last had van plotselinge veranderingen. Vincent was autistisch en kon snel van slag zijn. Aan de andere kant was zijn autisme wellicht een voordeel bij het vinden van de dader. Tenminste…wanneer ze hem vonden. Vincent had een goed geheugen en overzag vele details die hij heel nauwkeurig kon weergeven. Hij had geleerd met zijn autisme om te gaan en zijn paniekaanvallen door middel van ademhalingsoefeningen te stoppen. Vincent was slim genoeg om goed om zich heen te kijken, alles in zich op te nemen en zoveel mogelijk te proberen te overleven.

Elise maakte zich los uit de omhelzing en keek Alex aan. “Geloof jij nog dat we hem ooit terugzien?”
Alex, die zijn twijfel niet liet zien, antwoordde: “Ja natuurlijk, en dat kan nooit lang meer duren.”

Elise liep naar de gang en schopte haar schoenen uit. Nadat ze haar jas had opgehangen liep ze naar boven. Ze had behoefte aan een warme douche. Op de badkamer keek ze in de spiegel. Ze zag er niet uit. Haar haren door de war en haar kleren hingen slap om haar heen. Ze bedacht zich dat ze zich al niet meer had gewassen sinds ze had gehoord dat Vincent weg was. Ineens voelde ze zich vies en plakkerig. Een gevoel dat ze herkende. Een onprettig gevoel. Ze schudde haar hoofd en kleedde zich uit, zette de douche aan en ging onder de warme straal staan. Ze probeerde haar herinneringen te verdringen. Dit kon ze er niet ook nog bij hebben.

Alex was beneden gebleven. Hij wist niet precies hoe hij zijn vrouw het beste kon steunen. Wat moest hij doen? En wat juist niet? Voor hem voelde de verdwijning van Vincent niet zoals het voor Elise voelde.

*

Vincent maakt heel voorzichtig de deur van het kantoortje open. Hij stapt in het zand en kijkt voorzichtig om de deur. Hij moet weer even wennen aan de duisternis, maar ziet niemand. Verderop ligt een stapeltje boeken in het zand. Kinderboeken, zouden die voor hem zijn? Vincent zet een aantal stappen in het zand, luistert goed naar eventuele geluiden maar hoort niets. Zo stil als hij kan loopt hij langs de muur. De muur voelt stoffig. Je hoort zijn voetstappen niet in het zand en toch is hij bang om geluid te maken. Stapje voor stapje komt hij dichter bij de deur. Ineens bedenkt Vincent zich dat hij de lamp in het kantoortje heeft aangelaten. Handig voor nu omdat hij een klein beetje kan zien, maar wellicht niet slim omdat zijn ontvoerders het ook kunnen zien. Wat moet hij doen? Teruggaan en de lamp uitdoen? Heeft hij daar tijd voor? Hij besluit het risico te nemen om het niet te doen en gaat door. Uiteindelijk bereikt hij een deur. De sleutelbos stevig omklemmend probeert hij de eerste sleutel. Deze werkt niet. De volgende dan. Ook deze krijgt hij niet omgedraaid. Langzaam raakt hij in paniek, maar gaat door. De derde, de vierde, de vijfde. Het lukt niet. Moet hij misschien een andere deur proberen? Uiteindelijk past geen enkele sleutel op deze deur, hij moet verder. Hij loopt verder langs de muur. De enige zekerheid die hij heeft. De muur. Het zal wel sneller zijn om de speeltuin over te steken, maar hij weet dan niet wat hij tegenkomt. Vincent houdt van duidelijkheid en kiest ervoor de lange weg langs de muur te nemen. Wel probeert hij wat sneller te lopen. Hij komt uit bij een hoek en gaat linksaf. Aangezien hij steeds verder van het licht afgaat, ziet hij steeds minder. Maar is hij ook meer beschermd door de duisternis om hem heen. Weer een hoek, weer verder naar links. Hij is nu aan de andere kant. Nog even en hij staat precies tegenover het kantoor. Dan ineens schrikt hij van zichzelf. Hij stoot met zijn hand tegen een deurstijl. Hij voelt de deur en vindt de klink. Opnieuw probeert hij de sleutels. Zijn handen zijn gaan trillen en hij moet moeite doen om de sleutelbos niet te laten vallen. Op het moment dat hij een sleutel in het slot steekt, hoort hij buiten een auto. De auto komt met piepende banden tot stilstand. Hij hoort twee mensen uitstappen en wegrennen. Wat moet hij doen? Lopen zij nu naar de andere deur? De deur die hij niet open kreeg? Hij probeert de sleutel om te draaien. Het lukt niet. Gauw pakt hij een volgende sleutel en draait. Het lukt. Hij heeft de juiste sleutel gevonden. Heel voorzichtig, maar toch ook snel, drukt hij de klink omlaag. De deur draait naar binnen open. De sleutels haalt hij van de deur en hij glipt naar buiten. Net op het juiste moment. Hij hoort nog net de andere deur opengaan op het moment dat hij de deur sluit en de sleutel omdraait. Hij is weg, weg uit de speeltuin. En nu? Waar moet hij heen? Hij moet zich verstoppen, maar waar? De mannen zullen wel eerst in het kantoor gaan kijken, maar dan? Daarna zullen ze weer naar de auto gaan. Hij kijkt naar de auto. Een oude donkerbruine Mercedes. Vincent neemt het kenteken in zich op.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen