Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

vrijdag 2 november 2012

De Speeltuin deel 4



Wat er al eerder gebeurde:


Vincent schommelt nog altijd heen en weer. De schommel maakt een piepend geluid, alsof de palen in de grond heen en weer schuiven. Stil hoopt hij dat dit buiten te horen is, al weet hij eigenlijk ook dat dit onmogelijk is. Hij kan nog altijd geen elleboog om de paal heen slaan. Nog een paar keer flink heen en weer gaan en dan moet het lukken.

“Yes!! Eindelijk!” Vincent schreeuwt het uit. “Gelukt!” Maar wat nu. Hij probeert te voelen of hij er iets scherps is, veel bewegen kan hij niet, want dan schiet hij meteen los en is alle moeite voor niets geweest. Hij voelt met zijn wang. Een schroef. Dat kan hij proberen. Eerst moet hij proberen zijn knieën om het frame te slaan, zodat hij kan blijven hangen, wanneer hij zijn armen beweegt. Wonder boven wonder lukt hem dit meteen bij de eerste poging. Heel voorzichtig laat hij het frame  met zijn elleboog los. Niet te snel, want door zijn gewicht kan hij ineens weggeslingerd worden. Het gewicht voelt hij inmiddels aan zijn benen hangen en zijn armen kan hij bewegen. Eerst de ene pols langs de schroef.  Zou hij hierin slagen? Zou hij los komen?

Het duurt lang en hij voelt de spieren in zijn benen verzuren. Wel merkt hij dat het touw langzaam stuk gaat. Hij moet doorzetten. Dan ineens houdt hij het gewicht niet meer. Hij schiet los en zwaait gevaarlijk draaiend heen en weer. Hij voelt het frame regelmatig in zijn zij beuken. Mislukt. En nu? Hij probeert zijn pols te bewegen. Er zit meer speling in. Hij wrijft zijn pols van boven naar beneden. Wellicht wanneer hij dit lang genoeg doet, gaat het touw verder stuk. Maar eerst zal hij weer redelijk stil moeten hangen.

Hoeveel tijd heeft hij nog? Hij wil vrij zijn voordat zijn opa en die vreemde man terugkomen.

*

Elise liep door de stad. Ze was automatisch richting het centrum gelopen. Ze dacht alleen aan Vincent. Ze wist eigenlijk niet eens waarom ze buiten was. Het enige wat ze wist was dat ze Vincent wilde vinden en niet stil wilde zitten.

Hoe lang ze al gelopen had wist ze niet. Maar waarschijnlijk lang, want de eerste bussen begonnen al weer te rijden. Leeg nog, maar ze reden. Ze liep naar het station, zou de stationsrestauratie al open zijn? Ze lustte wel een kop koffie.

*

Lonneke kon niet slapen. Ze had waarschijnlijk haar antwoord gevonden, maar dat moest ze eerst nog goed nagaan. Thuisgekomen had ze het artikel wel tien keer gelezen. Er stond niets in over de vrouw en de baby op de foto. Het ging alleen maar over de kraamafdeling die een prijs gewonnen hadden voor de goede verzorging die ze gaven. Ze had het artikel ook aan haar ouders willen laten zien. Zouden zij haar herkennen van vroeger? Helaas waren haar ouders een avondje op stap geweest, etentje met het werk van haar vader. Dat moest wachten tot morgen, want hiervoor hoefde ze ze natuurlijk niet midden in de nacht wakker te maken. Ze draaide nog eens om op haar zij. Wat zou ze kunnen doen? Als eerste ging ze morgen naar het ziekenhuis. Daar ging ze navraag doen, al betwijfelde ze of ze antwoord kreeg op haar vragen omdat er natuurlijk zoiets was als beroepsgeheim en privacy. Toch wilde ze het proberen. Wellicht kon ze haar moeder meevragen. Dan was het zeker dat ze niet zomaar een opstandige tiener was die op zoek was naar haar ware identiteit, maar dat ze heel zeker van haar zaak was om erachter komen wie haar biologische ouders waren.

Het duurde nog lang en het werd al licht. Lonneke viel toch nog in een onrustige slaap.

*

Vincent blijft het proberen. Hoe lang dat weet hij niet, dat zijn arm pijn doet wel, maar uiteindelijk schiet het touw los. Zijn arm is vrij. Eindelijk. Gauw probeert hij met zijn vrije hand de overige touwen los te maken. Gelukkig lukt dit snel en als zijn handen vrij zijn, kan hij ook zijn voeten bevrijden. Hij gaat voorzichtig staan, een beetje wankel en zwak. Hij zakt meteen door zijn knieën en voelt het zand onder zijn handen. Koud zand. Even blijft hij liggen, maar al snel weet hij dat hij weg moet. Hoe laat het is, weet hij niet, maar hij moet proberen weg te komen.

Had hij maar een mobieltje gehad, dan zou hij zijn moeder bellen. Jammer dat ze hem die nooit heeft willen geven. Na dit avontuur zal hij er vast niet meer om hoeven zeuren. Snel probeert hij weer te staan en gaat gauw op zoek naar een deur of raam. Eerst eens richting muur. Deze heeft hij snel gevonden en struikelend door het zand bereikt hij een deur. Hij voelt aan de klink. Op slot, natuurlijk zit deze op slot. Hij probeert om zich heen te turen in het donker. Zijn ogen zijn weliswaar gewend aan de duisternis, maar hij ziet weinig. Toch moet hij zien weg te komen. Hij loopt verder. Nog een klink. Deze geeft wel mee. Hij maakt de deur open en stapt door de opening. Ook hier is het donker. Met zijn handen naar voren om zich niet te hoeven stoten, loopt hij de ruimte in. Het voelt als een kleine ruimte. Langs de muren gaat hij op zoek naar een lichtknop. “Er zal toch vast wel een lichtknop zijn?” denkt Vincent hardop. Op het moment dat hij de lichtknop voelt en er op wil drukken, hoort hij iets. Stemmen, een deur. Snel schuifelt hij terug naar de deuropening. Hopende dat de mannen deze ruimte niet kennen en hier niet hoeven te zijn verschuilt hij zich. Het licht laat hij nog maar uit. Terwijl hij de deur dicht doet, voelt hij dat er aan de binnenkant een sleutel op de deur zit. Hij draait hem heel voorzichtig om zo min mogelijk geluid te maken om. En daar zit hij dan. Niet meer vastgebonden op de schommel, maar opgesloten in een ruimte die hij niet kent. 

1 opmerking:

  1. Wowie mijn batterij van de iPad is leeg, snik, ik zit lekker buiten dus moet wachten tot een volgende keer. Ga het zeker verder lezen spannend!!

    BeantwoordenVerwijderen