Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

vrijdag 26 oktober 2012

De Speeltuin deel 3



De speeltuin deel 1



Alex had ondertussen Elise in zijn armen genomen en probeerde na te denken over wat er gebeurd zou kunnen zijn.

“Zou Vincent niet gewoon alvast naar jullie zijn gegaan? Hij ging vandaag toch bij jullie logeren? Met Vincent weet je het maar nooit. Hij neemt alles erg letterlijk en hij had zich er helemaal op ingesteld. Het zou me niets verbazen als hij voor jullie deur staat. Is pap thuis?”

*

Een oude man kwam de bibliotheek binnengerend. Hij ging naar de afdeling met kinderboeken en zocht snel een paar boeken uit, zonder echt te kijken wat hij pakte. Hij liep naar de balie en spoedde zich weer naar buiten.

Lonneke bekeek de man en vond het maar een vreemde actie. Ze dook opnieuw in de archieven en zocht verder. Foto’s van vroeger, van 18 jaar geleden kwamen voorbij. Wat ze zocht was haarzelf nog niet helemaal duidelijk. Ze had een fotootje van haar echte moeder gekregen en ze zocht eigenlijk een foto van haar met een man erbij in de hoop dat dit haar vader zou kunnen zijn. Ze zag het niet. Toen kwam ze bij een artikel van het plaatselijke ziekenhuis. Ze hadden een prijs gewonnen voor beste kraamafdeling, een foto erbij. Lonneke ging rechtop zitten. Was dit haar moeder? Haar moeder met een baby in haar armen? Ze keek naar de datum, 20 oktober 1995. Het kon. Was zij dit? Was dit mogelijk? Ze pakte het artikel op en keek nog eens goed. Ze vergeleek de foto van haar moeder met de vrouw op de foto van dit artikel. Het kon niet missen.

“Ga je opruimen? Het is bijna sluitingstijd.”

Lonneke schrok op uit haar gedachten. “Ja, natuurlijk” stamelde ze. Ze maakte snel een kopie van het artikel, deed de archieven weer in de juiste map in de kast en ging gauw naar buiten.  Thuis zou ze het artikel eens op haar gemak lezen en bekijken. Wellicht kon ze het ziekenhuis bezoeken en wisten zij meer.

*

Elise kon ’s avonds de slaap niet vatten. Vincent had moeite met onbekenden en voor hem vreemde omgevingen. Ze wist dat hij daardoor in paniek kon raken. Hoe zou het met hem zijn? Wat kon zij doen? Had ze hem toch maar een mobieltje voor zijn verjaardag gegeven, dan had ze hem kunnen bellen. Had de politie zijn mobiel kunnen traceren en was hij zo gevonden.

Die nacht sliep ze slecht. Ze droomde veel waar geen touw aan vast te knopen was. Gillend werd ze wakker, dat had ze wel vaker, maar meestal kon ze zich niet herinneren waarom dat was. Ook nu niet. Al zou het haar niets verbazen als het om Vincent ging.

*

Vincent zit nog altijd op de schommel. Slapen lukt zo niet. Hij probeert zich los te wrikken, maar het touw zit strak om zijn polsen. Zijn opa en die meneer zijn al lang geleden vertrokken. Vincent heeft geen idee hoe laat het is. Hij wordt een beetje bang van de duisternis. Waar zou hij zijn? Is hij ver van huis? Hoe is hij hier eigenlijk gekomen? Het laatste wat hij weet is dat hij uit school kwam. Hij stond bij zijn fiets. Daarna werd alles zwart voor zijn ogen en kan hij zich aan niets meer herinneren.

Opa en oma. Hij zou bij ze gaan logeren. Zouden zijn ouders hem wel zoeken of zouden ze denken dat hij zelf al naar opa en oma is gegaan? Oma zou hem toch ophalen? Ze weten vast wel dat er iets niet klopt. Vincent begint bijna te hyperventileren. Maar goed dat hij altijd zo goed oplette bij de therapie. De ademhalingsoefeningen kan hij nu fijn inzetten.

Nogmaals probeert hij los te komen uit het touw. Zijn voeten zijn ook vastgebonden en hij kan niet bij de vloer. Als hij nu eens naar de zijkant van de schommel kon komen, dan kan hij wellicht proberen een scherp randje te zoeken waarmee hij het touw los kan snijden. Daarvoor moet hij echter schommelen. Hij probeert uit alle kracht de schommel te bewegen. Beetje bij beetje lukt het. Hij krijgt steeds meer vaart. Nu moet hij nog proberen om scheef te schommelen zodat hij bij de zijkant komt. Maar hoe gaat hij zich vasthouden? Zijn voeten en handen zitten vast. Hij gaat zich proberen met zijn elleboog achter een paal vast te haken. Maar goed dat zijn ogen enigszins aan de duisternis gewend zijn, zo kan hij een beetje zien hoe het frame van de schommel eruit ziet. Het kost hem ontzettend veel kracht om te blijven schommelen, zeker nu hij heen en weer zwaait en scheef gaat. Vaart heeft hij genoeg, nu nog proberen om het frame te pakken te krijgen.

*

Elise ging naar beneden, maakte een beker melk warm in de magnetron en ging op de bank zitten. Ze pakte een fleecedeken erbij en sloeg die om zich heen. Ze had het koud. Als ze nu eens zelf zou kunnen gaan zoeken. Maar waar?

Toch trok Elise haar jas en haar laarzen aan. Ze keek op de klok, 3.30 uur. Midden in de nacht, ze had geen idee waar ze heen moest, maar ze weigerde het om nog langer afwachtend thuis te zitten. Ze maakte voorzichtig de voordeur open om Alex niet wakker te maken en zette behoedzaam haar voeten op het grind. Schuifelend liep ze naar het hek dat gelukkig wagenwijd openstond. Het piepte zo erg dat Alex het vast gehoord zou hebben. Buiten de poort haalde ze hoorbaar adem. “Zo, waar naar toe?” zei Elise tegen zichzelf.

Alex keek ondertussen boven uit het raam naar buiten. Vol verdriet, niet wetend wat te doen. Hoe kon hij Elise helpen?

1 opmerking: