Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

vrijdag 19 oktober 2012

De Speeltuin deel 2

Ben je even vergeten wat er gebeurd is in deel 1, klik hier: De Speeltuin deel 1


“Elise, wat zie jij eruit? Zou je jezelf niet eens wat beter verzorgen?” Haar schoonmoeder wint er geen doekjes om. “Je wist toch dat ik langs zou komen?”

Ze neemt nooit een blad voor de mond, maar soms zou ze wel eens eerst kunnen vragen wat er aan de hand is voordat ze zo’n opmerking maakt. Elise was het helemaal vergeten, haar schoonmoeder kwam inderdaad langs. Ze zou Vincent meenemen voor een logeerpartij. Elise was het er niet echt mee eens geweest, maar Alex had aangedrongen. “Laat die jongen toch” hoorde ze hem nog zeggen. “Hij vermaakt zich prima bij opa en oma. Hij kent ze toch goed. Maak je niet te druk.”

Elise was erg beschermend naar Vincent toe. Hij had zo zijn probleempjes en ze wist niet hoe een logeerpartij zou uitpakken. Hij kon zomaar om iets kleins in paniek raken en ze wilde dat haar schoonouders niet aan doen.

“Ik ben het helemaal vergeten.” Bracht Elise snikkend uit. Ze liet zich op de steigerhouten bank vallen en staarde voor zich uit.

“Wat is er aan de hand?” Haar schoonmoeder kwam naast haar zitten, wist niet of ze een arm om Elise heen moest slaan of niet, maar wilde haar steunen. Hun band was nooit erg sterk geweest, maar om zoveel verdriet te hebben moest er wel iets heel ergs gebeurd zijn.

Snikkend vertelde Elise het verhaal. Veel wist ze nog niet, alleen dat Vincent weg was, niet bij vriendjes zat en de politie hem wilde opsporen. Haar man kon ze nog steeds niet bereiken en dus zat ze er nu nog alleen mee. Haar schoonmoeder was ondertussen opgestaan en had haar mobiele telefoon uit haar handtas gehaald. Ze toetste op de grote toetsen een nummer in.

“Wie ga je bellen?” Elise probeerde het huilen te stoppen en veegde nogmaals over haar gezicht met een zakdoek.

“Waar ben je? Kun je zo snel mogelijk naar Elise komen? Ze heeft je nodig!” 

Haar schoonmoeder was erg direct, iets waar Elise normaal niet van hield, maar nu kwam het goed van pas.

“Alex is onderweg. Hij zat bij een klant, maar de klus was bijna klaar. Waarom heb je hem niet mobiel kunnen bereiken?”  Haar schoonmoeder vertelde het aan een stuk door.

“Zijn mobiel nam hij niet op. En ook op de werkplaats werd niet opgenomen. Hij zal wel in de auto hebben gezeten.”

*

Lonneke fietste langs de verlaten weg. Het was al laat in de middag en eigenlijk kwam ze hier niet graag als het donker werd. Donker was het nog niet, maar het begon al te schemeren. Dit was wel de kortste weg naar de bibliotheek en ze had haast. Ze had al dagen zitten zoeken, maar nog niets gevonden. Toch wilde ze eindelijk een keer duidelijkheid. Ze ging altijd laat op de dag, een uur voor sluitingstijd. Dan was het rustig in de bibliotheek en kon ze de archieven goed over de tafel verspreiden.

Even later sloot ze haar fiets af en ging snel naar binnen. Gelukkig er zat iemand anders aan de balie. De meneer van de afgelopen dagen had haar al vaker gevraagd wat ze toch aan het zoeken was, maar daarover wilde ze nog niets kwijt. Zeker niet tegen een vreemde.

Haar ouders hadden haar gestimuleerd om op zoek te gaan. Ze werd komend jaar 18 jaar en eigenlijk was ze nieuwsgierig genoeg. Haar ouders hadden het nooit voor haar verzwegen dat ze geadopteerd was. Het was altijd duidelijk geweest. Ze hielden van haar om wie ze was en dat hadden ze haar vanaf het begin duidelijk gemaakt. Vreemd eigenlijk ook dat kinderen het soms heel naar vinden om geadopteerd te zijn. Je wordt geadopteerd door mensen die zoveel van je houden dat ze je in huis nemen ook al ben je niet hun biologische kind. Natuurlijk zit er ook een vervelende kant aan het verhaal, je biologische ouders hebben afstand van je gedaan. Lonneke had geleerd in al die jaren dat ze bezig was geweest met de zoektocht naar haar echte moeder dat dit verschillende redenen kon hebben. Haar moeder had haar afgestaan omdat ze zelf nog te jong was, 18 jaar. Eerst snapte ze dit niet, maar naarmate ze zelf die leeftijd bereikte werd het haar steeds duidelijker. Zij zou nu ook geen kind kunnen of willen opvoeden. Ze wilde studeren, stappen en leuke dingen doen met vriendinnen. Daar paste geen kindje bij. Haar moeder had ze nog niet ontmoet. Ze wist wel wie ze was, maar ze durfde die stap nog niet te zetten. Daarvoor wilde ze eerst ook weten wie haar vader was. Dat was een veel moeilijkere zoektocht. Nu ging ze sinds weken ’s avonds naar de bibliotheek om in de archieven te zoeken naar informatie. Ze was er bijna, dat wist ze.

Er waren nog maar een paar andere bezoekers in de bibliotheek. De een leverde nog gauw een paar boeken in en de ander zocht nog snel iets uit. Wel fijn dat oude gemeentelijke archieven in de bibliotheek te vinden waren. Er waren altijd weinig mensen in deze hoek en Lonneke liep er snel naar toe.

*

Alex kwam aanscheuren over het grindpad naar de voordeur. Hij gooide met een knal het portier dicht en nog voordat hij de sleutel had gezocht om de deur te openen had zijn moeder al open gedaan. “Wat is er aan de hand? Waarom moest ik zo snel komen? De klant snapte er niets van toen ik er ineens als een haas vandoor ging.”

“Vincent is vermist.”

“Wat? Hoe kan dat dan? Waar? Wie? Waarom?”

“Helaas allemaal vragen waar we nog geen antwoord op hebben. De politie onderzoekt alles. Klasgenoten, de omgeving van de school, de buurt. Tot nu toen nog niets ontdekt. Heb jij enig idee waar hij naar toe gegaan zou kunnen zijn?”

1 opmerking: