Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

vrijdag 26 oktober 2012

De Speeltuin deel 3



De speeltuin deel 1



Alex had ondertussen Elise in zijn armen genomen en probeerde na te denken over wat er gebeurd zou kunnen zijn.

“Zou Vincent niet gewoon alvast naar jullie zijn gegaan? Hij ging vandaag toch bij jullie logeren? Met Vincent weet je het maar nooit. Hij neemt alles erg letterlijk en hij had zich er helemaal op ingesteld. Het zou me niets verbazen als hij voor jullie deur staat. Is pap thuis?”

*

Een oude man kwam de bibliotheek binnengerend. Hij ging naar de afdeling met kinderboeken en zocht snel een paar boeken uit, zonder echt te kijken wat hij pakte. Hij liep naar de balie en spoedde zich weer naar buiten.

Lonneke bekeek de man en vond het maar een vreemde actie. Ze dook opnieuw in de archieven en zocht verder. Foto’s van vroeger, van 18 jaar geleden kwamen voorbij. Wat ze zocht was haarzelf nog niet helemaal duidelijk. Ze had een fotootje van haar echte moeder gekregen en ze zocht eigenlijk een foto van haar met een man erbij in de hoop dat dit haar vader zou kunnen zijn. Ze zag het niet. Toen kwam ze bij een artikel van het plaatselijke ziekenhuis. Ze hadden een prijs gewonnen voor beste kraamafdeling, een foto erbij. Lonneke ging rechtop zitten. Was dit haar moeder? Haar moeder met een baby in haar armen? Ze keek naar de datum, 20 oktober 1995. Het kon. Was zij dit? Was dit mogelijk? Ze pakte het artikel op en keek nog eens goed. Ze vergeleek de foto van haar moeder met de vrouw op de foto van dit artikel. Het kon niet missen.

“Ga je opruimen? Het is bijna sluitingstijd.”

Lonneke schrok op uit haar gedachten. “Ja, natuurlijk” stamelde ze. Ze maakte snel een kopie van het artikel, deed de archieven weer in de juiste map in de kast en ging gauw naar buiten.  Thuis zou ze het artikel eens op haar gemak lezen en bekijken. Wellicht kon ze het ziekenhuis bezoeken en wisten zij meer.

*

Elise kon ’s avonds de slaap niet vatten. Vincent had moeite met onbekenden en voor hem vreemde omgevingen. Ze wist dat hij daardoor in paniek kon raken. Hoe zou het met hem zijn? Wat kon zij doen? Had ze hem toch maar een mobieltje voor zijn verjaardag gegeven, dan had ze hem kunnen bellen. Had de politie zijn mobiel kunnen traceren en was hij zo gevonden.

Die nacht sliep ze slecht. Ze droomde veel waar geen touw aan vast te knopen was. Gillend werd ze wakker, dat had ze wel vaker, maar meestal kon ze zich niet herinneren waarom dat was. Ook nu niet. Al zou het haar niets verbazen als het om Vincent ging.

*

Vincent zit nog altijd op de schommel. Slapen lukt zo niet. Hij probeert zich los te wrikken, maar het touw zit strak om zijn polsen. Zijn opa en die meneer zijn al lang geleden vertrokken. Vincent heeft geen idee hoe laat het is. Hij wordt een beetje bang van de duisternis. Waar zou hij zijn? Is hij ver van huis? Hoe is hij hier eigenlijk gekomen? Het laatste wat hij weet is dat hij uit school kwam. Hij stond bij zijn fiets. Daarna werd alles zwart voor zijn ogen en kan hij zich aan niets meer herinneren.

Opa en oma. Hij zou bij ze gaan logeren. Zouden zijn ouders hem wel zoeken of zouden ze denken dat hij zelf al naar opa en oma is gegaan? Oma zou hem toch ophalen? Ze weten vast wel dat er iets niet klopt. Vincent begint bijna te hyperventileren. Maar goed dat hij altijd zo goed oplette bij de therapie. De ademhalingsoefeningen kan hij nu fijn inzetten.

Nogmaals probeert hij los te komen uit het touw. Zijn voeten zijn ook vastgebonden en hij kan niet bij de vloer. Als hij nu eens naar de zijkant van de schommel kon komen, dan kan hij wellicht proberen een scherp randje te zoeken waarmee hij het touw los kan snijden. Daarvoor moet hij echter schommelen. Hij probeert uit alle kracht de schommel te bewegen. Beetje bij beetje lukt het. Hij krijgt steeds meer vaart. Nu moet hij nog proberen om scheef te schommelen zodat hij bij de zijkant komt. Maar hoe gaat hij zich vasthouden? Zijn voeten en handen zitten vast. Hij gaat zich proberen met zijn elleboog achter een paal vast te haken. Maar goed dat zijn ogen enigszins aan de duisternis gewend zijn, zo kan hij een beetje zien hoe het frame van de schommel eruit ziet. Het kost hem ontzettend veel kracht om te blijven schommelen, zeker nu hij heen en weer zwaait en scheef gaat. Vaart heeft hij genoeg, nu nog proberen om het frame te pakken te krijgen.

*

Elise ging naar beneden, maakte een beker melk warm in de magnetron en ging op de bank zitten. Ze pakte een fleecedeken erbij en sloeg die om zich heen. Ze had het koud. Als ze nu eens zelf zou kunnen gaan zoeken. Maar waar?

Toch trok Elise haar jas en haar laarzen aan. Ze keek op de klok, 3.30 uur. Midden in de nacht, ze had geen idee waar ze heen moest, maar ze weigerde het om nog langer afwachtend thuis te zitten. Ze maakte voorzichtig de voordeur open om Alex niet wakker te maken en zette behoedzaam haar voeten op het grind. Schuifelend liep ze naar het hek dat gelukkig wagenwijd openstond. Het piepte zo erg dat Alex het vast gehoord zou hebben. Buiten de poort haalde ze hoorbaar adem. “Zo, waar naar toe?” zei Elise tegen zichzelf.

Alex keek ondertussen boven uit het raam naar buiten. Vol verdriet, niet wetend wat te doen. Hoe kon hij Elise helpen?

woensdag 24 oktober 2012

De vijf!

Ik heb laatst meegedaan met een schrijfwedstrijd van Damespraatjes. Helaas behoor ik niet tot de genomineerden, maar ik ben erg benieuwd naar de verhalen die wel genomineerd zijn, dus die ga ik zeker lezen. 
Toch wil ik jullie behalve de 8 verhalen op de site ook mijn verhaal laten lezen. 

Veel leesplezier.
En... binnenkort komt ook deel 3 van De Speeltuin ;-)



Nummer VIJF

“Nee, niet doen? Neem me niet mee. Ik wil niet. Ik heb niets gedaan. Mijn dochter…  Waar brengen jullie me naar toe? “

Lisan wordt stevig vastgehouden en in een busje gezet. Ze zijn niet echt voorzichtig met haar maar ook niet echt agressief. Ze zijn vooral vastberaden en maar goed ook.

“Janske…help me… haal me hier uit! Wat doen ze met me? Hoe kun je me dit aan doen?”

Janske kijkt het busje na. Nu zal er rust komen, rust in de familie. Eindelijk zal haar zus de hulp krijgen die ze nodig heeft.

Ze start de auto en rijdt achter busje aan.

***

Het is maandagochtend, Tamara gaat naar school, tenminste dat denkt haar moeder. In werkelijkheid gaat ze de stad in. Alleen. Per toeval komt ze in de stad haar beste vriendin Kim tegen. Samen kletsen ze de hele middag. Mensen kijken vreemd naar hen. Net alsof ze weten dat ze eigenlijk op school hoort te zitten. Ze kan op haar leeftijd toch ook gewoon een baantje hebben en een dagje vrij? Dat is toch niet zo vreemd? Of kijken ze naar haar dikke buik? Zwanger van haar eerste kindje, een meisje. Ze wil haar dochtertje Ilse noemen. Dat heeft ze altijd een erg mooie naam gevonden. Tot nu toe gaat alles goed. Ze heeft nauwelijks kwaaltjes en haar buik groeit goed. Nog 2 maanden voor de uitgerekende datum. Het begint natuurlijk wel spannend te worden nu. Het kamertje is klaar. Nou ja, het kamertje. Haar eigen kamertje in het appartement waar ze met haar moeder woont. Ze heeft een ruime kamer en hierin heeft ze een hoekje gecreëerd voor haar dochtertje. Een leuke wieg, een boxkleed op de grond, en zelfs de speeltjes liggen al klaar. De kleertjes liggen in haar eigen kast erbij. Alleen een badje moet ze nog kopen. Misschien zou ze dat nu wel eens kunnen doen.

Na de aanschaf van het badje, neemt ze afscheid van Kim en gaat gauw naar huis. Daar aangekomen, zegt ze haar moeder vanuit de gang goedendag en gaat meteen naar boven om het badje een plek te geven.  Als ze daarmee klaar is, gaat ze beneden thee drinken met haar moeder. Haar moeder die alweer bezig is het hele huis te poetsen. Houdt ze nu nooit op? Heeft ze niet even tijd voor haar? Ze luistert niet eens naar wat ze te vertellen heeft. Het zou haar niet eens verbazen als haar moeder niet wist dat ze oma werd.

“Mam, nou luister eens.” Zegt ze.

“Hoezo? Wat wil je dan vragen?”

“Mam, moet ik nou voor borstvoeding of flesvoeding kiezen?”

“Wanneer?”

“Als mijn kindje er is.” Zegt Tamara.

Lisan kijkt haar vreemd aan. “Als je kindje er is… Dat duurt toch nog een eeuwigheid voordat jij een kindje krijgt.”

“Nou zolang is het niet meer hoor.” Maar Tamara heeft al geen zin meer om het gesprek verder te voeren en gaat naar boven.

***

Marie staat op, kleed zich netjes aan, neemt een snel ontbijt en vertrekt naar haar werk. Ze zet de computer aan en loopt naar de koffieautomaat. Schenkt zichzelf en haar baas een kopje koffie in. Terug aan haar computer bekijkt ze haar mail. Lisan heeft haar gemaild. Of ze vanavond op tijd komt voor het eten zoals ze hadden afgesproken. Eens in de zoveel tijd eten ze samen, maar dat dat nu net vandaag moet zijn. Ze heeft een drukke dag en weet niet hoe laat het zal worden. Ze mailt gauw even terug dat ze hoopt er op tijd te zijn. Dan moet Lisan maar even geduld hebben als ze wat later is. Maar ja, ze weet dat dat lastig is voor haar. Lisan is heel precies in alles. Het huis ziet er ook altijd zo keurig schoon uit, alsof alles iedere dag gepoetst wordt.

De dag schiet lekker op en Marie kan toch redelijk op tijd vertrekken. Voordat ze naar Lisan gaat, kleedt ze zich nog even snel om. Ze neemt een bosje bloemen en een fles wijn mee. Ze loopt de trap op en de heerlijkste geuren komen haar al tegemoet. Lisan heeft weer heerlijk gekookt. Een heerlijke courgettecrumble en andere lekkere verse salades staan op tafel. Lisan zegt niets. Zou ze boos zijn? Is ze te laat?

“Je weet toch dat ik niet van bloemen houdt” zegt Lisan. “Er komt altijd zoveel rommel vanaf, en dan moet ik alles weer schoonhouden.”

Marie en Lisan genieten van de maaltijd, praten met elkaar over het werk en het huishouden en settelen zich daarna lekker op de bank om nog na te genieten van een glaasje wijn.

Na een tijdje stapt Marie op. Lisan gaat de keuken in en ruimt alles tot in de puntjes op. Als ze klaar is gaat ze naar boven en gaat naar de kamer van haar dochter. Deze ligt op haar bed met een boek en de muziek staat hard aan. Ze kijkt niet op en Lisan loopt naar haar eigen slaapkamer.

***

Tamara heeft pijn. Veel pijn. Vooral in haar onderbuik. Zouden dit weeën zijn? Ze heeft geen idee. Het is haar eerste kindje en ze heeft eigenlijk nog 7 weken te gaan. Toch vertrouwt ze het niet. Ze roept haar moeder, maar die hoort haar niet. Zou ze even onder de douche gaan? Midden in de nacht? Nou ja, haar moeder wordt er vast niet wakker van.

Na een lange hete douche voelt Tamara zich al weer een stuk beter. De pijn is weggetrokken. Het is 5 uur in de ochtend. Terug naar bed? Ze loopt toch naar beneden en pakt een glas water, gaat op de bank zitten en zet de laptop aan. Even facebook dan maar. Een aantal van haar vrienden heeft op haar nieuwste status gereageerd.

Uiteindelijk valt ze op de bank in een onrustige slaap. 

Laat in de ochtend wordt ze wakker.  Haar moeder staat ook net op.

***

“Waarom ben ik hier? “ vraagt Lisan, “wat heb ik gedaan? Ik kan me aan niets herinneren?”

“U had het over uw dochter, Tamara. Waar is uw dochter? En u zou Oma worden van een 
kleindochter?”

Lisan kijkt de man vreemd aan. “Waar heeft u het over? Oma worden? Mijn dochter? Ik wist niet…”

“Uw vriendin, Marie, was gisteren nog bij u komen eten? Haar bloemen lagen al in de afvalbak. U houdt van een opgeruimd huis is het niet?” onderbreekt de man haar.

“Ik wil graag dat mijn huis netjes is ja…” Lisan weet niet wat ze ervan moet denken. “Wie is Marie?”

“Kent u Kim? De vriendin van Tamara? Is ze wel eens met uw dochter mee naar huis gekomen? “
Lisan vindt het gesprek steeds vreemder worden. Waar heeft die man het over. Wie zijn al die mensen? Is ze nu gek geworden of zo?

“Kunt u me uitleggen hoe het komt dat u briefjes schrijft aan uw dochter en haar vriendin, uw vriendin Marie, en allerlei babyspullen in huis heeft? En dat terwijl u als alleenstaand ingeschreven staat bij de gemeente?  Waar is uw dochter met uw kleindochter?”

“Mijn dochter. Mijn kleindochter? Kim, Marie… ik weet niet…”
Lisan barst in snikken uit. Ze heeft het in de gaten. Ze heeft er al eens eerder over gelezen en haar moeder had hier ook last van. Zij dan ook? Ze heeft het nooit door gehad. Tot nu. Janske bedoelde het dus echt alleen maar goed toen ze haar mee liet nemen met deze mensen. Ze heeft haar moeder altijd knettergek verklaard. Ze deed soms alsof ze haar niet eens kende en de andere keer was ze poeslief. Maar haar moeder wist het toch? Ze wist het toch van zichzelf? Waarom zij dan niet?

“Is het…… heb ik…… ben ik …… schizofreen?”

De man kijkt haar bedachtzaam aan. Het lijkt alsof hij twijfelt haar de waarheid te vertellen.

“Ja mevrouw, u heeft vier persoonlijkheden die wisselend naar voren komen en een eigen leven leiden. De vijfde persoon is onderweg, uw kleindochter. We hebben u opgenomen om u hiervan proberen te genezen. U te helpen om te gaan met deze personen in u en te proberen de vijfde niet toe te laten. We hebben het beste met u voor, dat moet u geloven.”

vrijdag 19 oktober 2012

De Speeltuin deel 2

Ben je even vergeten wat er gebeurd is in deel 1, klik hier: De Speeltuin deel 1


“Elise, wat zie jij eruit? Zou je jezelf niet eens wat beter verzorgen?” Haar schoonmoeder wint er geen doekjes om. “Je wist toch dat ik langs zou komen?”

Ze neemt nooit een blad voor de mond, maar soms zou ze wel eens eerst kunnen vragen wat er aan de hand is voordat ze zo’n opmerking maakt. Elise was het helemaal vergeten, haar schoonmoeder kwam inderdaad langs. Ze zou Vincent meenemen voor een logeerpartij. Elise was het er niet echt mee eens geweest, maar Alex had aangedrongen. “Laat die jongen toch” hoorde ze hem nog zeggen. “Hij vermaakt zich prima bij opa en oma. Hij kent ze toch goed. Maak je niet te druk.”

Elise was erg beschermend naar Vincent toe. Hij had zo zijn probleempjes en ze wist niet hoe een logeerpartij zou uitpakken. Hij kon zomaar om iets kleins in paniek raken en ze wilde dat haar schoonouders niet aan doen.

“Ik ben het helemaal vergeten.” Bracht Elise snikkend uit. Ze liet zich op de steigerhouten bank vallen en staarde voor zich uit.

“Wat is er aan de hand?” Haar schoonmoeder kwam naast haar zitten, wist niet of ze een arm om Elise heen moest slaan of niet, maar wilde haar steunen. Hun band was nooit erg sterk geweest, maar om zoveel verdriet te hebben moest er wel iets heel ergs gebeurd zijn.

Snikkend vertelde Elise het verhaal. Veel wist ze nog niet, alleen dat Vincent weg was, niet bij vriendjes zat en de politie hem wilde opsporen. Haar man kon ze nog steeds niet bereiken en dus zat ze er nu nog alleen mee. Haar schoonmoeder was ondertussen opgestaan en had haar mobiele telefoon uit haar handtas gehaald. Ze toetste op de grote toetsen een nummer in.

“Wie ga je bellen?” Elise probeerde het huilen te stoppen en veegde nogmaals over haar gezicht met een zakdoek.

“Waar ben je? Kun je zo snel mogelijk naar Elise komen? Ze heeft je nodig!” 

Haar schoonmoeder was erg direct, iets waar Elise normaal niet van hield, maar nu kwam het goed van pas.

“Alex is onderweg. Hij zat bij een klant, maar de klus was bijna klaar. Waarom heb je hem niet mobiel kunnen bereiken?”  Haar schoonmoeder vertelde het aan een stuk door.

“Zijn mobiel nam hij niet op. En ook op de werkplaats werd niet opgenomen. Hij zal wel in de auto hebben gezeten.”

*

Lonneke fietste langs de verlaten weg. Het was al laat in de middag en eigenlijk kwam ze hier niet graag als het donker werd. Donker was het nog niet, maar het begon al te schemeren. Dit was wel de kortste weg naar de bibliotheek en ze had haast. Ze had al dagen zitten zoeken, maar nog niets gevonden. Toch wilde ze eindelijk een keer duidelijkheid. Ze ging altijd laat op de dag, een uur voor sluitingstijd. Dan was het rustig in de bibliotheek en kon ze de archieven goed over de tafel verspreiden.

Even later sloot ze haar fiets af en ging snel naar binnen. Gelukkig er zat iemand anders aan de balie. De meneer van de afgelopen dagen had haar al vaker gevraagd wat ze toch aan het zoeken was, maar daarover wilde ze nog niets kwijt. Zeker niet tegen een vreemde.

Haar ouders hadden haar gestimuleerd om op zoek te gaan. Ze werd komend jaar 18 jaar en eigenlijk was ze nieuwsgierig genoeg. Haar ouders hadden het nooit voor haar verzwegen dat ze geadopteerd was. Het was altijd duidelijk geweest. Ze hielden van haar om wie ze was en dat hadden ze haar vanaf het begin duidelijk gemaakt. Vreemd eigenlijk ook dat kinderen het soms heel naar vinden om geadopteerd te zijn. Je wordt geadopteerd door mensen die zoveel van je houden dat ze je in huis nemen ook al ben je niet hun biologische kind. Natuurlijk zit er ook een vervelende kant aan het verhaal, je biologische ouders hebben afstand van je gedaan. Lonneke had geleerd in al die jaren dat ze bezig was geweest met de zoektocht naar haar echte moeder dat dit verschillende redenen kon hebben. Haar moeder had haar afgestaan omdat ze zelf nog te jong was, 18 jaar. Eerst snapte ze dit niet, maar naarmate ze zelf die leeftijd bereikte werd het haar steeds duidelijker. Zij zou nu ook geen kind kunnen of willen opvoeden. Ze wilde studeren, stappen en leuke dingen doen met vriendinnen. Daar paste geen kindje bij. Haar moeder had ze nog niet ontmoet. Ze wist wel wie ze was, maar ze durfde die stap nog niet te zetten. Daarvoor wilde ze eerst ook weten wie haar vader was. Dat was een veel moeilijkere zoektocht. Nu ging ze sinds weken ’s avonds naar de bibliotheek om in de archieven te zoeken naar informatie. Ze was er bijna, dat wist ze.

Er waren nog maar een paar andere bezoekers in de bibliotheek. De een leverde nog gauw een paar boeken in en de ander zocht nog snel iets uit. Wel fijn dat oude gemeentelijke archieven in de bibliotheek te vinden waren. Er waren altijd weinig mensen in deze hoek en Lonneke liep er snel naar toe.

*

Alex kwam aanscheuren over het grindpad naar de voordeur. Hij gooide met een knal het portier dicht en nog voordat hij de sleutel had gezocht om de deur te openen had zijn moeder al open gedaan. “Wat is er aan de hand? Waarom moest ik zo snel komen? De klant snapte er niets van toen ik er ineens als een haas vandoor ging.”

“Vincent is vermist.”

“Wat? Hoe kan dat dan? Waar? Wie? Waarom?”

“Helaas allemaal vragen waar we nog geen antwoord op hebben. De politie onderzoekt alles. Klasgenoten, de omgeving van de school, de buurt. Tot nu toen nog niets ontdekt. Heb jij enig idee waar hij naar toe gegaan zou kunnen zijn?”