Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

zaterdag 1 september 2012

De Speeltuin deel 1

Hier is hij dan het eerste hoofdstuk van mijn thriller. 



Zijn broek is stuk, de tranen vloeien, huilend zit hij op de schommel. Meer hangend dan zittend. Er is niemand om hem heen. Hij probeert te roepen, maar zijn stem klinkt leeg. Alleen wat adem ontsnapt uit zijn keel. Wanhopig kijkt hij rond. Hij kan niets doen. Hij zit vast. Over zijn wang druppelt naast de tranen ook wat bloed. Hij heeft een hoofdwond. Ook zijn broek is bebloed, zijn knie steekt door het gat naar buiten en is geschaafd.

Het is donker. Vincent weet niet wat hij moet doen. Hij hoort dreigende stemmen, maar ziet niemand. Hij is bang. Heel bang.
Hij ziet vage contouren van een wipwap en een glijbaan. Het lijkt wel een speeltuin, een binnenspeeltuin. Hij herkent het niet.

De stemmen komen dichterbij. Ze klinken gelukkig niet meer zo dreigend. Een stem herkent hij… opa. Wat doet opa hier. Hij probeert opa te roepen, maar het lukt hem niet. Er komt geen geluid uit zijn mond.

“Wat doen we met die jongen” zegt Frits. “We kunnen hem moeilijk hier laten zitten.”

“Je zult moeten doen wat ik je vraag. Jarenlang heb ik gedaan wat jij wilde en nu luister je naar mij. Die jongen hebben we nodig. Dat is ons lokmiddel, onze kans om rijk te worden, steenrijk. “

Vincent weet niet wat hij hoort. Lokmiddel, steenrijk? Waar hebben opa en die andere meneer het over? Wie is die andere man?

*

“Hij is pas 10 jaar” jammerde Elise.  “10 jaar en dan moet hij dit meemaken?”

Elise was bang. Ze zat met betraande ogen aan de grote keukentafel, ondersteunde haar hoofd met haar handen.  Een politieman zat tegenover haar en probeerde zoveel mogelijk informatie te krijgen. Foto’s van Vincent lagen op tafel, de telefoonlijst van de klasgenoten werd op dit moment afgebeld door een collega van de politieman tegenover haar. Niemand wist waar haar Vincent na school naar toe was gegaan.

“Vincent maakt nooit ruzie. Hij doet geen vlieg kwaad.”

“Misschien is dat wel het probleem mevrouw. Hij is te aardig voor de mensen, ook voor vreemde mensen.”

“Oh nee, hij kijkt altijd eerst de kat uit de boom. Hij zou nooit zomaar op een vreemde afstappen. Dat durft hij niet. Daarom snap ik het ook niet.” Elise snoof in haar zakdoek, de tranen bleven lopen. Helder denken kon ze nauwelijks meer.

“Mevrouw, hadden u en uw man vijanden? Iemand die u wil pakken en dit via Vincent probeert te doen? “

Elise keek de politieman kwaad aan. “Denkt u soms dat het mijn eigen schuld is? Dat het aan mij ligt dat mijn zoon ontvoerd is? Dat wij dit veroorzaakt hebben? Eruit! Mijn huis uit! Zo’n hulp heb ik niet nodig!”

Nijdig stond Elise op en liep naar het aanrecht. Ze tuurde uit het raam. Langzaam hoorde ze de politieman opstaan en de keuken verlaten. Ze draaide zich om en zag hem nog medelijdend door de deuropening kijken voordat hij doorliep naar buiten. Hij had een visitekaartje op de tafel achtergelaten. Elise barstte nogmaals in snikken uit. Waarom gaf men haar toch altijd de schuld wanneer er iets gebeurde?

*

“En toch blijft die jongen vannacht hier. We kunnen hem nu niet naar een andere plek brengen. Deze binnenspeeltuin is erg verlaten. Niemand weet nog dat het hier is. Van buiten ziet het eruit als een oude leegstaande fabriek. Een prima plek om een jongen te verbergen. Hij kan zich toch vermaken op de schommel.”

“Moeten we zijn wonden niet verzorgen? Straks komt hij nog om. Dat is niet wat we willen toch?” Frits twijfelt er langzaam aan of het wel zo’n goed idee was om de jongen te ontvoeren. Hij ging gewillig met zijn opa mee. Zijn lievelingsopa. En zie wat hij nu met hem doet.

“Je krabbelt niet terug, hoor je me!”

Vincent hoort zijn opa dreigend tegen de andere man praten. De stem van de andere man herkent hij niet. Wat is zijn opa van plan? Hij wil opnieuw in tranen uitbarsten, maar gek genoeg weet hij ook dat hij daar niets mee op schiet. Kwamen ze maar naar hem toe. Kon hij ze maar eens recht in de ogen aankijken. Helaas verstaat hij niet wat zijn opa daarna nog allemaal vertelt, maar de klank in zijn stem belooft niet veel goeds.

*

Elise was de wanhoop nabij. Ze kon haar man niet bereiken die druk bezig was in zijn werkplaats. Haar ouders waren op vakantie en wilde ze niet onnodig ongerust maken, nog niet. Wie weet bleek het allemaal loos alarm, al geloofde ze hier zelf nauwelijks in. Zo was Vincent niet, hij zou niet zomaar weglopen. Had zij dan toch iets verkeerd gedaan? Ze probeerde toch altijd het beste voor haar zoon te doen. Was haar perfectionisme dan nog niet goed genoeg? Wat had ze anders moeten doen?
Elise liep met haar ziel onder de arm, was bang dat het haar schuld was en vroeg zich af wie ze kon bellen voor hulp. De politie dacht dat zij vijanden had, dus daarvan hoefde ze weinig te verwachten. 

“Haar man… had hij vijanden?” Elise dacht inmiddels hardop.

“Ik lijk wel gek” hoorde Elise zichzelf zeggen.

Ineens ging de bel. “Zou het?” Elise sprintte naar de deur in de hoop dat Vincent voor de deur stond. Ze maakte de deur open en was zwaar teleurgesteld toen ze haar schoonmoeder zag staan. Daar had ze nu helemaal geen zin in. Ze liep voor haar uit naar de grote woonkeuken. 

1 opmerking:

  1. Wauw Linda ik ga de rest ook lezen, ben ook een groot fan van literaire triller, heerlijk om te lezen. Ik vond het erg goed ga de andere delen ook lezen.
    Groetjes Liesbeth

    BeantwoordenVerwijderen