Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

zaterdag 29 september 2012

Een meidenweekend!!

Vrijdagochtend, twintig minuten over zeven. Ik loop met een zwarte rugzak richting het station in Swalmen. Het is rustig op de straten. Koud. Toch maar gekozen voor mijn winterjas, want je weet maar nooit welk weer het wordt. Een weekendje weg. Een weekendje weg met een vriendin, Katja. Een weekendje zonder kinderen, zonder man, zonder klok. Behalve nu dan, nu ik op tijd bij het station wil zijn om de trein te halen. Met de trein reizen is heerlijk, maar kan ook wat stressvol zijn. Je moet op tijd zijn, je wilt geen vertraging en al zeker geen trein missen.

Ik kom op tijd op het station aan. Nog vijf minuten voordat de trein aankomt. Katja zit er al in. Samen rijden we door naar Venlo. Daar komen we een paar minuten voor acht aan. We lopen snel naar het juiste perron voor de trein naar Düsseldorf en zijn meteen een beetje in verwarring. De trein in die richting vertrekt een paar minuten eerder dan op ons blaadje staat vermeld. 8.05 i.p.v. 8.08. Gelukkig zien we net een conducteur aan komen lopen en we gaan direct naar hem toe. Hij deinst achteruit en zegt quasi geschrokken: "Jeetje, ik word meteen door twee dames overvallen. Ik wil alleen maar even een sigaretje roken en een kop koffie drinken."
We vragen hem of de trein die naar Düsseldorf gaat ook onze trein is, omdat hij net wat eerder vertrekt wanneer ik op ons blaadje zie dat ik verkeerd heb gekeken. Hij vertrekt inderdaad om 8.05 en komt om 9.08 in Düsseldorf aan. De man wijst ons dat de trein er al staat. De klok geeft aan dat we nog maar 1 minuut hebben om naar de trein toe te lopen. De conducteur roept ons nog na: "Kijk uit, dadelijk missen jullie hem nog. Eigen schuld, had je mij maar gewoon mijn sigaretje moeten laten roken."

De trein vertrekt nadat we zijn ingestapt.

In Münchengladbach krijgen we ineens de schrik van ons leven. Het zal ons toch niet gebeuren dat we niet gewoon op een normale manier in Frankfurt am Main aankomen. De trein rijdt na de stop achteruit. Toch niet terug hè? De overige passagiers zijn de rust zelve en wij zitten met verschrikte gezichten en vraagtekens boven ons hoofd te wachten op de aankondiging van het volgende station. Na een paar minuten komt de verlossende stem van de machinist. Hij noemt de naam van het volgende station. Gelukkig, we zitten nog steeds goed.

In Düsseldorf hebben we wat meer tijd. We moeten een kwartier wachten en verbrengen deze tijd met het alert blijven op alle aankondigen die op het station gebeuren. Een omroepster blijkt echter steeds alle binnenkomende en vertrekkende treinen aan te kondigen zonder dat deze vertraging hebben. In de trein zoeken we onze zitplaatsen op. We zitten in een kleine afgezonderde ruimte. Twee mannen en een meisje zitten hier al en we nemen onze plaatsen in. In het gangetje zien we een mevrouw regelmatig voor onze deur naar binnen staan kijken en op haar blaadje. Het lijkt een beetje alsof dadelijk de dooddoeners van Harry Potter de trein binnen zullen komen. Opnieuw zijn we op onze hoede. Pas na een aantal keer heen en weer gewandeld te hebben, durft de vrouw binnen te komen vragen of de twee heren toevallig op hun plaatsen zitten en of haar moeder hier wellicht mag zitten. De mannen kijken eens nonchalant op hun blaadje en geven aan geen plaatsen gereserveerd te hebben en staan op hun uiterste gemak op om plaats te maken.

Nadat de moeder van de mevrouw zich heeft gesetteld  de mevrouw zelf bleef bij de koffers, komt de conductrice langs. Ze vraagt onze kaartjes. Katja geeft een kaartje. De conductrice werpt het bijna terug in Katja's schoot en zegt: "Hier heb ik niks aan, dit is de reservering." Katja weet even niet hoe en wat en kan de juiste kaartjes nauwelijks nog vinden door de strenge stem van de conductrice. Uiteindelijk geven we de juiste kaartjes en geeft de conductrice nog even aan dat Katja haar tassen van de stoel naast haar moet halen, zodat mensen eventueel nog plaats kunnen nemen. We besluiten dat we deze conductrice niet echt aardig vinden en gelukkig zien we haar de verdere reis niet.


Keurig op tijd, zonder enige vertraging, komen we om tien voor elf aan in Frankfurt am Main. We lopen het station uit, maken onze eerste foto's en gaan dan op zoek naar de juiste straat. Nergens natuurlijk straatnaambordjes te zien en dus vragen we een buschauffeur van zo'n Hop on Hop off bus. Hij wijst "vriendelijk" een richting uit en we weten even niet of hij ook de juiste richting op heeft gewezen. We willen toch de straat in lopen die hij wijst en wachten bij het stoplicht. Een andere man wacht ook, weliswaar midden op straat waardoor hij bijna overreden wordt. We steken even later de straat over en lopen inderdaad meteen in de juiste straat. Het hotel is vrij snel gevonden en van de "Red Light District" dat naast het hotel zou liggen is nog niets te zien. Nog niet.


Dit belooft een erg gezellig weekend te worden. We zijn al goed aangekomen en dat wil al heel wat zeggen. De plannen van wat we allemaal willen zien zijn gemaakt, het weer is goed, het hotel is sjiek. Wat willen we nog meer!

Hier nog even een foto-impressie:

Römerplatz



Kürbisse


 Alte Oper

En toch de Red light district.

Palmengarten





 De Dom

Frankfurter ZOO 








donderdag 20 september 2012

Over een kippenvelmoment gesproken ;-)

Gisteren hebben we het voor het eerst uitgeprobeerd. Het verjaardagscadeau. De ingrediënten kregen we er zelfs bij.

De ijsmachine.



Een ijsmachine waar je heerlijk en gezond ijs mee kunt maken. IJs van puur fruit. Geen toevoegingen van room, melk of yoghurt of zo. Nee, gewoon puur fruit.

Heerlijk.

Gisteren hadden we banaan, aardbeien en perziken. Erg lekker!

Vandaag 2 soorten meloen en een halve banaan. Ook erg lekker!





















Maar jeetje zeg, wat is dat ijs koud zeg. Het lijkt wel kouder dan softijs. Het is super gezond, maar je krijgt wel enorm veel zin in een warme chocolademelk erna. Maar goed dat we dat niet in huis hebben, anders heeft het weinig zin om gezonde ijsjes te eten. ;-)

De meningen op de site van De consumentenbond zijn erg verdeeld, maar ik vind het heerlijk. Het is inderdaad gewoon bevroren fruit, maar heeft wel een soort van ijsstructuur.

Kortom: Erg blij met dit verjaardagscadeau!!!

maandag 17 september 2012

Kippenvelmoment


Dan doe je mee aan een schrijfwedstrijd, een gedichtenwedstrijd. Stop Discriminatie.

Vervolgens ga je op je werk met de filmcamera observeren in groep 6-7-8 tijdens een les Sociaal Emotionele Ontwikkeling. De toneelstukjes gaan over pesten, treiteren en er niet bij mogen horen. Het gaat deze les vooral om het oplossen van het pestgedrag. Wie durft er tegen de pesters in te gaan. Wie neemt het op voor de gepeste leerling.

Het deed me zo denken aan mijn gedicht Mezelf zijn dat ik het in een opwelling aan de klas heb laten lezen. Het gedicht stond groot op ons digitale schoolbord. De kinderen lazen het aandachtig en waren muisstil. Ik wist niet wanneer ik de stilte moest doorbreken. Was iedereen al klaar met lezen en waren ze onder de indruk, of waren ze nog niet klaar? Een kippenvelmoment. 
Even laten bezinken, even denktijd geven en toen heb ik de stilte toch maar doorbroken even nagepraat waarbij de kinderen konden vragen stellen.

Ze vroegen of ik vroeger ook naar de meester of juf was gegaan en of dit geholpen had. Een leerling zei: “Het gaat toch helemaal niet om het uiterlijk, maar om het innerlijk?” Mijn collega vroeg of ik nog wel naar school durfde. Daar had ik nog niet eens bij stil gestaan. Ik ging altijd graag naar school, leerde graag en de vakanties duurden me vaak te lang.

Wel vond ik de momenten van het groepjes maken bij de gym vervelend. Werd altijd als laatste gekozen. Dit is dus ook iets wat ik als leerkracht nooit laat doen. Groepjes maken door de leerlingen zelf. Het zijn altijd dezelfde die overblijven. Ook het fietsen naar huis was vervelend. Meerdere keren werd mijn tas van de fiets getrapt en ook de werkjes die ik had gemaakt bij handvaardigheid (ik kan me nog een leuk huisje met tuinhek herinneren gemaakt van ijslollystokjes) kwamen niet heelhuids thuis aan. Kinderen inhalen was een ramp en nog vind ik het vervelend als ik op de fiets aan schoolgaande jeugd moet vragen of ik even langs mag. “Heel even dan…” hoor ik ze al zeggen.

Raar wat het zoveel jaar later nog met je kan doen eigenlijk. En dat terwijl ik een heerlijk leven heb, leuke vrienden, veel vrienden, echte vrienden!

Wat is jouw kippenvelmoment? Zomaar op een dag, onverwacht? 

woensdag 12 september 2012

Mezelf zijn

Een beugel en een bril
sproeten en rossig haar
weet je wel hoe vreemd dat was
gepest, getreiterd, buitengesloten
ik hoorde er niet bij

Nu kan het niet extreem genoeg
Alles zo apart mogelijk
zo gek, zo opvallend als het kan
Snap jij het nog?
Mocht ik maar gewoon mezelf zijn


Geschreven voor de Gedichtenwedstijd:
Stop discriminatie



vrijdag 7 september 2012

Spanning: Spannend, Spannender, Spannendst!

Donderdagochtend, 7.00 uur, ik loop het huis uit richting het station. De trein heeft geen vertraging totdat ik in Utrecht aankom. Daar heerst verwarring. De trein komt op een ander perron, er staat een lege trein, maar niet de mijne. Gelukkig ben ik niet de enige die in verwarring is. Maar ook staan er een heleboel reizigers zichtbaar ontspannen te wachten. 
Ik heb nog tijd genoeg, dat scheelt.

Om 9.30 kom ik in Amersfoort aan. Ik pak mijn uitgeprinte kaartje van Google Maps en loop naar Kalasa kitchen. Een super leuk restaurantje waar ik na afloop zeker nog even rond wil kijken. Eerst de workshop.
Marelle Boersma is er al. Super vriendelijk ontvangt ze me in de gezellige knusse bovenruimte. Het wachten op de andere workshopleden duurt niet lang en het lijkt alsof we elkaar al jaren kennen. Allemaal erg gezellige meiden.
We krijgen ontzettend veel informatie en tips van Marelle. Over plots, personages, gebruik van locaties, doceren van informatie, schrijfstijl en ook het integreren van spanning.
We doen verschillende oefeningen. Erg leuk ook om in de klas in de hogere groepen te gebruiken bij het leren schrijven van verhalen. Met behulp van de "schrijfcarrousel", leren we over stopwoordjes, wollig taalgebruik, het nut van het aantal woorden in een zin en nog veel meer. 

Erg leuk vond ik de opdracht een saaie tekst van nu.nl om te buigen in een spannende tekst. Vooral het feit dat dit op verschillende manieren werd gedaan was leuk om te zien. Om 18.00 was ik 's avonds weer thuis, moe maar voldaan over deze geweldige workshop. Echt een aanrader. Als er een vervolg komt, wil ik daar zeker heen gaan. Lijkt me super gezellig en leerzaam.


Erg nieuwsgierig ben ik geworden naar de verschillende verhalen/boeken die de anderen aan het schrijven zijn. Heerlijk om nu al volledig mee te leven met de personages in de boeken van de ander. Personen die niet echt bestaan, verhalen die niet altijd op waarheid zijn gebaseerd, maar die je toch bezig kunnen houden. Praten over wat hen nog meer kan gebeuren of hoe het af zou kunnen lopen. Ik kan niet wachten om er iets van te lezen. Ook mijn eigen verhaal moet natuurlijk verder gaan en ik ga alle tips zeker proberen toe te passen. Een idee hoe het verder moet gaan begint al langzaam te borrelen en over een paar dagen ga ik dit proberen op papier te zetten, zodat het door jullie gelezen kan worden.

Oh ja, en natuurlijk heb ik nog heerlijke thee gekocht in Kalasa Kitchen, waar de lunch en het gebak overheerlijk was.

Enkele links die ik zeker met jullie wil delen:

Kalasa Kitchen - kalasa.nl

Marelle Boersma - www.marelleboersma.nl

zaterdag 1 september 2012

De Speeltuin deel 1

Hier is hij dan het eerste hoofdstuk van mijn thriller. 



Zijn broek is stuk, de tranen vloeien, huilend zit hij op de schommel. Meer hangend dan zittend. Er is niemand om hem heen. Hij probeert te roepen, maar zijn stem klinkt leeg. Alleen wat adem ontsnapt uit zijn keel. Wanhopig kijkt hij rond. Hij kan niets doen. Hij zit vast. Over zijn wang druppelt naast de tranen ook wat bloed. Hij heeft een hoofdwond. Ook zijn broek is bebloed, zijn knie steekt door het gat naar buiten en is geschaafd.

Het is donker. Vincent weet niet wat hij moet doen. Hij hoort dreigende stemmen, maar ziet niemand. Hij is bang. Heel bang.
Hij ziet vage contouren van een wipwap en een glijbaan. Het lijkt wel een speeltuin, een binnenspeeltuin. Hij herkent het niet.

De stemmen komen dichterbij. Ze klinken gelukkig niet meer zo dreigend. Een stem herkent hij… opa. Wat doet opa hier. Hij probeert opa te roepen, maar het lukt hem niet. Er komt geen geluid uit zijn mond.

“Wat doen we met die jongen” zegt Frits. “We kunnen hem moeilijk hier laten zitten.”

“Je zult moeten doen wat ik je vraag. Jarenlang heb ik gedaan wat jij wilde en nu luister je naar mij. Die jongen hebben we nodig. Dat is ons lokmiddel, onze kans om rijk te worden, steenrijk. “

Vincent weet niet wat hij hoort. Lokmiddel, steenrijk? Waar hebben opa en die andere meneer het over? Wie is die andere man?

*

“Hij is pas 10 jaar” jammerde Elise.  “10 jaar en dan moet hij dit meemaken?”

Elise was bang. Ze zat met betraande ogen aan de grote keukentafel, ondersteunde haar hoofd met haar handen.  Een politieman zat tegenover haar en probeerde zoveel mogelijk informatie te krijgen. Foto’s van Vincent lagen op tafel, de telefoonlijst van de klasgenoten werd op dit moment afgebeld door een collega van de politieman tegenover haar. Niemand wist waar haar Vincent na school naar toe was gegaan.

“Vincent maakt nooit ruzie. Hij doet geen vlieg kwaad.”

“Misschien is dat wel het probleem mevrouw. Hij is te aardig voor de mensen, ook voor vreemde mensen.”

“Oh nee, hij kijkt altijd eerst de kat uit de boom. Hij zou nooit zomaar op een vreemde afstappen. Dat durft hij niet. Daarom snap ik het ook niet.” Elise snoof in haar zakdoek, de tranen bleven lopen. Helder denken kon ze nauwelijks meer.

“Mevrouw, hadden u en uw man vijanden? Iemand die u wil pakken en dit via Vincent probeert te doen? “

Elise keek de politieman kwaad aan. “Denkt u soms dat het mijn eigen schuld is? Dat het aan mij ligt dat mijn zoon ontvoerd is? Dat wij dit veroorzaakt hebben? Eruit! Mijn huis uit! Zo’n hulp heb ik niet nodig!”

Nijdig stond Elise op en liep naar het aanrecht. Ze tuurde uit het raam. Langzaam hoorde ze de politieman opstaan en de keuken verlaten. Ze draaide zich om en zag hem nog medelijdend door de deuropening kijken voordat hij doorliep naar buiten. Hij had een visitekaartje op de tafel achtergelaten. Elise barstte nogmaals in snikken uit. Waarom gaf men haar toch altijd de schuld wanneer er iets gebeurde?

*

“En toch blijft die jongen vannacht hier. We kunnen hem nu niet naar een andere plek brengen. Deze binnenspeeltuin is erg verlaten. Niemand weet nog dat het hier is. Van buiten ziet het eruit als een oude leegstaande fabriek. Een prima plek om een jongen te verbergen. Hij kan zich toch vermaken op de schommel.”

“Moeten we zijn wonden niet verzorgen? Straks komt hij nog om. Dat is niet wat we willen toch?” Frits twijfelt er langzaam aan of het wel zo’n goed idee was om de jongen te ontvoeren. Hij ging gewillig met zijn opa mee. Zijn lievelingsopa. En zie wat hij nu met hem doet.

“Je krabbelt niet terug, hoor je me!”

Vincent hoort zijn opa dreigend tegen de andere man praten. De stem van de andere man herkent hij niet. Wat is zijn opa van plan? Hij wil opnieuw in tranen uitbarsten, maar gek genoeg weet hij ook dat hij daar niets mee op schiet. Kwamen ze maar naar hem toe. Kon hij ze maar eens recht in de ogen aankijken. Helaas verstaat hij niet wat zijn opa daarna nog allemaal vertelt, maar de klank in zijn stem belooft niet veel goeds.

*

Elise was de wanhoop nabij. Ze kon haar man niet bereiken die druk bezig was in zijn werkplaats. Haar ouders waren op vakantie en wilde ze niet onnodig ongerust maken, nog niet. Wie weet bleek het allemaal loos alarm, al geloofde ze hier zelf nauwelijks in. Zo was Vincent niet, hij zou niet zomaar weglopen. Had zij dan toch iets verkeerd gedaan? Ze probeerde toch altijd het beste voor haar zoon te doen. Was haar perfectionisme dan nog niet goed genoeg? Wat had ze anders moeten doen?
Elise liep met haar ziel onder de arm, was bang dat het haar schuld was en vroeg zich af wie ze kon bellen voor hulp. De politie dacht dat zij vijanden had, dus daarvan hoefde ze weinig te verwachten. 

“Haar man… had hij vijanden?” Elise dacht inmiddels hardop.

“Ik lijk wel gek” hoorde Elise zichzelf zeggen.

Ineens ging de bel. “Zou het?” Elise sprintte naar de deur in de hoop dat Vincent voor de deur stond. Ze maakte de deur open en was zwaar teleurgesteld toen ze haar schoonmoeder zag staan. Daar had ze nu helemaal geen zin in. Ze liep voor haar uit naar de grote woonkeuken.