Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

zaterdag 28 juli 2012

Maken we ons niet meteen wat te druk?

Wat is dat toch met ons tegenwoordig? Ja sommigen zullen nu gaan lachen en denken, oh nee, ze begint toch niet over "vroeger was alles beter." Maar maken we ons soms niet een beetje te druk?


Ik was net op een baby/peuterforum waar al paniek heerste dat alle blogs en berichtjes van de persoonlijke pagina's verdwenen waren. Er werd al door allerlei mensen gereageerd en vragen gesteld hoe dit zou kunnen en dergelijke. Sommigen meteen boos die dan een week lang de site niet willen bezoeken en anderen oproepen dit ook te doen.


Een vriendin van me die vertelde dat haar laptop vreemd deed en deze maar meteen had weggebracht om te laten repareren (of virusvrij maken). Daarbij helaas wel alle inlogcodes inclusief die van het werk moest doorgeven hopende dat ze hier gewoon als serieus bedrijf mee om weten te gaan.


Digitale foto's op de computer sorteren, maar niet exact weten hoe, waardoor alles weer door elkaar staat als de cd bijna gebrand wordt en dan opnieuw kunnen beginnen. Waar is de charme van een stapeltje met foto's van de vakantie?


Maar goed ik denk ook dat mijn kinderen hiermee opgroeien. Meike heeft zo'n peuterlaptop en daar was de batterij van leeg, dus na een aantal dagen stoppen we er toch maar een nieuwe batterij (nou ja, niet 1, maar meteen 3 natuurlijk) in zodat ze de laptop fijn mee kan nemen in de auto als we een lang stuk moeten rijden komende week. En dat is niet het enige speelgoed met batterijen die de afgelopen week ineens leeg waren. Nee hoor, ook het muziek-activiteitenbord in de box van Lotte, de kookplaat in het speelgoedkeukentje, het lampje bij Lotte op de kamer, de schildpad met de leuke liedjes en lampjes van Meike.


En wat te doen als de stroom een keer uitvalt? Dan hebben we geen muziek, geen tv, geen licht, maar ook geen computer of internetverbinding. En als dat nog niet alles is kan ik ook niet koken op mijn inductiekookplaat of in mijn oven. Zelfs de was moet blijven liggen. Al zal ik daar niet zo heel erg mee zitten, moet ik toegeven ;-)


Zelfs op de scholen is het tegenwoordig lastig om door te werken zonder stroom. Het krijtbord is inmiddels vervangen door een digitaal schoolbord, er wordt van alles uitgeprint, gekopieerd. Er wordt veel via mail verstuurd en alles wordt bijgehouden in de digitale leerlingdossiers. Buiten het feit dat dit natuurlijk wel allemaal erg leuk en handig is, kun je nog maar weinig doen als de elektriciteit een keer uitvalt of de server kapot gaat.


Maar wat zou ik doen als er een avondje geen stroom was?
Ik zou bij kaarslicht een echt boek kunnen gaan lezen, of pianospelen.  
Of ik zou gaan zpagettihaken, tekenen, schrijven.
En eigenlijk zou ik dit denk ik niet eens erg vinden. Eindelijk een keer de tijd nemen om deze dingen te doen i.p.v. voor de tv hangen of een blog schrijven op de laptop.


Wat zouden jullie doen op een avondje zonder stroom ? Welke hobbies heb je nog waar je geen elektriciteit bij nodig hebt?


En buiten het feit dat het best eens heerlijk is om geen gebruik te maken van elektriciteit zou het voor het milieu volgens mij ook geweldig zijn als we allemaal eens regelmatig een avondje de stroom uitlaten.




dinsdag 24 juli 2012

Hoe vind ik passende namen?

6 september, het duurt nog even, maar dan is het zover. 
Dan ga ik een workshop spannend schrijven volgen bij schrijfster Marelle Boersma. Ik ben nu bezig in haar nieuwste boek "Schaduwspelen", heel toepasselijk voor bij de komende Olympische Spelen. Verder kan ik er nog weinig over zeggen, want ik ben nog niet heel ver. Dit ligt echter niet aan het boek of hoe spannend dat het is, meer aan de tijd die ik heb om te lezen. Na deze blog ga ik verder lezen.

Maar goed, de workshop schrijven van 6 september. Hiervoor moet ik een begin van een verhaal/boek meenemen en hiervoor moet ik toch tijd zien te vinden om dit te maken. Tja, en hoe begin je een verhaal?

Ik ben vandaag als volgt begonnen. Ik heb de watertafel voor Meike buiten opgezet, zodat zij heerlijk aan het spelen was. Ik heb Lotte naar bed gebracht. En ik ben heerlijk buiten in de tuin gaan zitten. Hierbij had ik een glas water meegenomen, een schrijfblok en een pen. Op de schrijfblok stonden nog Sinterklaasgedichten die ik ooit had geschreven voor een vriend. (de gedichten gingen over een wasmachine (de surprise) en oosterse ingrediënten (de cadeaus)) 

Maar goed, het begin van mijn verhaal. Ik ben gaan zitten en heb genoten van het zomerweer. Eindelijk goed weer. Meike was lekker aan het spelen en ik ben gaan nadenken over mijn verhaal. 

Wat wil ik? Wat wil ik niet?

Ik wil in ieder geval een verhaal met twee verhaallijnen die uiteindelijk bij elkaar uit gaan komen. 
Dus wat ben ik gaan doen? Personages bedenken met de daarbij behorende persoonlijkheid, baan en eventuele problemen. Daarbij gezocht naar personages die in een eigen verhaallijn kunnen starten, maar wel uiteindelijk bij de hoofdpersoon uitkomen. Op zich is me dit redelijk gelukt, al zeg ik het zelf. Ik heb een getrouwd stel met 2 kinderen, schoonouders en een alleenstaande man en een vrouwelijke collega. Ook weet ik ongeveer wel hoe de twee verhaallijnen bij elkaar uitkomen.

Maar nu... het begin is er nog niet, oké dat komt er wel, dat is niet zozeer mijn probleem. Wat ik het lastigste vind is het verzinnen van namen voor de personages. Ik vind dat personages een naam moeten krijgen die bij ze past. De slechterik in een verhaal moet geen lieve naam krijgen. Ik wil niet zomaar namen gebruiken van mensen uit mijn omgeving ook al lijken zij niet eens op de personages. Dit vind ik dus vrij lastig. Hoe kom ik aan interessante, leuke, mooie maar ook passende namen?

Hoe zoeken schrijvers de namen uit voor de personen in hun boek? 

Heb je zelf een leuke naam voor een van de personages?
Of wil je misschien zelf vernoemd worden?

zaterdag 21 juli 2012

Toeval, Lot of een onvermijdelijke samenloop van omstandigheden?


Het lijkt soms alsof toeval niet bestaat, maar soms…

Zo gingen wij van de week ’s avonds eens naar een keukenzaak. We gaan binnenkort de garage ombouwen tot een soort van bijkeuken/extra ruimte en willen daar graag een keukenblok plaatsen. Niet moeilijk gewoon een aantal kasten en een werkblad. Geen apparatuur, geen wasbak, gewoon eenvoudig. En aangezien we zelf niet zo van het klussen in huis zijn en het toch wel mooi willen hebben, willen we dit dus laten doen.

Na een heel aardig gesprek met een aardige verkoper, begonnen we zelfs te twijfelen of we niet meteen ook de keuken zelf moesten aanpakken. Ik zeg al vanaf dat we hier wonen dat ik ooit een fatsoenlijke oven wil en langzaamaan begint het ook wel oud te worden. Spotjes onder de keukenkastjes hangen los, deurtjes beginnen kapot te gaan, de bovenkant is niet mooi afgewerkt en ik wil niet weten hoeveel stof en dergelijke er op de kastjes ligt. 
De aardige verkoper wilde ons nog wel even een aantal ovens laten kijken en wat daarin de mogelijkheden zijn. Dus lopen we met hem mee, langs het raam waar onze auto (een Alfa Romeo) geparkeerd staat. En ja hoor,… toeval?, … ineens gaat het gesprek niet meer over keukens, werkbladen of ovens, nee het gaat over Alfa’s. De verkoper wilde er een kopen, maar was nog rond aan het kijken. Wilbert wist hem dus van alles te vertellen waar hij nog op moest letten. De nokkenasversteller zou kapot kunnen zijn als de auto wat rammelt bij het starten, de distributieriem die om de zoveel km vervangen moet worden en nog meer zaken die ik niet meer heb onthouden omdat ik totaal geen verstand heb van auto’s. Ik kijk, als vrouw, natuurlijk alleen naar de kleur, maar goed dat durfde ik de verkoper niet eens meer te vragen ;-) Wel durfde ik op het laatst nog heel even kort een vraag te stellen over de keuken voordat we naar buiten gingen. De verkoper wilde Wilbert graag meenemen bij de aankoop van zijn nieuwe auto. Mijn antwoord: Prima, dan is er vast wel wat extra korting te regelen op de keuken.

Een dag later…

Wij gaan kennismaken bij onze nieuwe buren. Zij wonen er al een tijdje, maar door de drukte was het er nog niet van gekomen. Vorige week stond zij op de stoep en kwam ons uitnodigen. We hadden ons er niets van voorgesteld omdat we totaal niet wisten hoe ze waren en gingen dus met een open blik erheen. Weliswaar een beetje met knikkende knieën omdat zij een hond en een kat hebben en wij allebei niet zo’n dierenfans. Wilbert is “gelukkig” dan ook echt allergisch voor katten en honden en dat konden we als het echt nodig was dan nog als smoes inzetten.  Maar het viel mee. De hond zagen we niet (later bleek dan ook dat het beestje treurig genoeg was overleden omdat het oud was en niet meer kon aarden in hun nieuwe huis) en de kat was meer boven en buiten dan in de kamer. Wel was het erg gezellig. De buurvrouw is heel creatief en boetseert en geeft hierin workshops. Hiervoor hebben zij de garage ook laten verbouwen tot atelier (met ook een keukenblok wat we natuurlijk mochten bewonderen) en de man, tja toeval bestaat toch echt denk ik inmiddels, is muziekfanaat en heeft een eigen muziekkamer. Hij mag de singles (jawel, die kleine lp’s;-)) niet meer in de woonkamer hebben staan. Wel heeft hij beneden een jukebox, die hij van zijn vrouw dan weer niet te hard mag zetten. Maar goed, bijna de hele avond wordt er dus over muziek gepraat, afspraken gemaakt om samen naar de platenbeurs in Neerkant te gaan, en zelfs krijgt Wilbert nog een aantal singles mee die de buurman dubbel heeft. Het wordt uiteindelijk lekker laat, maar zeker gezellig en dit was vast niet de laatste keer dat we een avondje met ze hebben doorgebracht. 
Binnenkort hebben we straatfeest en ik weet nu al met wie Wilbert die avond veel zal kletsen!

Geloven jullie in toeval, het lot of is alles een onvermijdelijke samenloop van omstandigheden???

vrijdag 13 juli 2012

"Past alles wel in de auto?" en andere vakantiestress...

Ik kan me nog precies herinneren hoe het vroeger thuis ging. Mijn moeder die op het allerlaatste moment nog alles even nakeek. Alles schoon? Iedereen naar de wc geweest? Het aanrecht leeg en schoon? Nog gauw even naar de wc. Mijn vader die al in de auto zat te wachten. Wij op de achterbank. Mijn zus met een stapel tijdschriften en boeken naast zich. Ik met een kussen bij de hand, want ik viel toch zo in slaap. Het heeft dan ook jaren geduurd voordat ik België heb gezien. Altijd sliep ik voordat we Nederland uit waren en ik werd pas in Frankrijk weer wakker.
Ieder jaar ook de vraag van mijn vader: hoe krijgen we alles mee? Dit past nooit heb ik hem ieder jaar wel horen zeggen. Maar mijn moeder, een kei in het economisch inpakken van spullen, wist alles altijd weer in de tassen, maar vooral ook in de auto te krijgen.


En hoe gaat het bij mijn eigen gezinnetje?
Ik doe eigenlijk min of meer hetzelfde als mijn moeder. Ik zorg dat het huis aan kant is, alles netjes opgeruimd en schoon, ga op het laatste moment nog even naar het toilet. Wetende dat ik na een half uurtje op zijn laatst toch al weer moet. Ik heb ervoor gezorgd dat alles in de tassen zit. Zo min mogelijk, maar wel voldoende voor de vakantie. Hebben we niets vergeten?
En mijn man? Hij klaagt niet over het feit of alles wel in zijn auto past. Want hoewel verschillende mensen ons al gevraagd hebben of we geen grotere auto nodig hebben nu we twee kids hebben en hoe we alles meekrijgen of vakantie, weigert hij afstand te doen van zijn geliefde Alfa. Dat is ook helemaal niet nodig alles past er in.


Toch is er een ding waar ik niet echt tegen kan. Nadat ik in de loop van de dagen voor de vakantie zorg dat alles in de tassen zit, en zo min mogelijk verschillende bagagestukken wil hebben, gaat mijn man op het laatste moment spullen bij elkaar zoeken: een portable platenspeler, lp's die mee moeten, nog wat tijdschriften, zijn scheerapparaat, oplaadkabels of batterijen die ergens tussen geduwd worden. En zo hebben we uiteindelijk een hoop losse spullen in de auto. En als we dan op de plaats van bestemming zijn wordt als eerste de platenspeler aangesloten en muziek aangezet. Maar natuurlijk zijn dan de kabels, de batterijen niet te vinden. In welke tas zijn ze geduwd? Waar is...? En die vraag wordt in de loop van de vakantie wel vaker herhaald.


Ach ja, voor ieder gezin zal er iets anders zijn waardoor de vakantiestress om de hoek komt kijken. Voor ons dan niet de vraag: "Past alles in de auto?" maar vooral "Waar hebben we alles gelaten?" 


Wat levert bij jullie vakantiestress op?

woensdag 4 juli 2012

Peuterpuberteit versus Peuterliefde


Ja hoor, onze oudste dochter, Meike, is 3 jaar. Een echte leeftijd voor de peuterpuberteit. Dit is ook duidelijk te merken ;-) Het ene moment is ze poeslief en het andere moment wil ze haar zin doordrijven en wordt ze boos. Niet zo maar even boos, nee driftig boos. Ze kan dan een half uur lang huilen en gillen. Er valt niet met haar te praten en haar afleiden heeft geen enkele zin.

Laatst hebben we een ruime week lang drama gehad bij het naar bed gaan. Nou ja, we, vooral ik. Want als mijn man haar alleen naar bed bracht (en ik was niet thuis) was er niets aan de hand. Als ik er wel was, hield ze het heel lang vol om steeds opnieuw van haar kamertje af te komen. Steeds weer de deur open, de kamer uit, huilen en huilen. Ik bracht haar dan terug, zei niets, legde haar in bed en ging weer. Precies zoals onze tv-nanny’s het ons voor doen. Geen aandacht geven, één keer zeggen dat het bedtijd is, en daarna niets meer zeggen. Nou het werkt wel hoor. Na drie kwartier zei Meike: “mama, muziekje aan? Dan gaat Meike braaf slapen.” Dit deed ik natuurlijk niet, want volgens de tv-nanny’s moet je volhouden en niet toegeven aan de gevraagde aandacht. Weer een kwartier later huilde Meike: “Praten, mama!” Ook dit deed ik natuurlijk niet. In het tweede uur dat ik boven was. (ik had inmiddels mijn mobieltje gehaald om met mijn man te kunnen what’s appen en hij had me iets te drinken gebracht ;-)) werd Meike al stiller. Ze huilde niet meer, wel kwam ze nog steeds van de kamer af. De deur was nog niet dicht of ze stond al naast haar bed. Zodra ze mij echter weer tegenkwam op de gang, ging haar hoofdje hangen, draaide ze zich om, kroop haar bed weer in. Ik deed het licht uit, de deur dicht en liep weer naar onze eigen slaapkamer. Nog voor ik daar was, ging haar deur weer open. Eindelijk na 2 uur (het was 22.00 in de avond), hoorde ik haar aan het koordje van het muziekspeeltje trekken en viel ze in slaap. Eindelijk, ik kon naar beneden. Zo ging het de dagen erna wanneer ik thuis was ook, alleen duurde het gelukkig steeds minder lang. Af en toe ben ik expres rond bedtijd boodschappen gaan doen, zodat we een rustige avond zouden hebben. Dat werkte wel.

En na een ruime week ineens een ommekeer. Vanavond zei ze bijvoorbeeld zelf om 19.15: “Mama, mag ik naar bed, ik ben moe.” Rustig naar boven, pyjama aan, tanden gepoetst, liedjes gezonden, verhaaltje verteld en Meike is gaan slapen. Driftbuien overdag heeft ze ook nog wel, maar duren niet zo lang meer en zijn iets minder heftig.

Ze is op de meeste momenten weer superlief. Vanmorgen kroop ze nog even bij me in bed en omdat ik de afgelopen dagen last had van mijn nek vroeg ze: “mama, hoe is het met je nek? Is de nek weer beter?” Super lief toch dan smelt je als moeder gewoon. Al weet ik ook dat het eigenbelang is. Ik had haar verteld haar niet te kunnen dragen omdat mijn nek zeer deed, en als mijn nek geen pijn meer doet, kan ik haar dus weer eens van de trap afdragen als ze niet zelf wil lopen ;-).

Nog een voorbeeld van vandaag. Meike had een paar snoepjes gehad. En ik vroeg als grapje of ze niets voor mij had overgelaten. Ze keek me aan, stond op en liep naar de keuken. “Wat ga je doen?” vroeg ik nog. “papa-mama’s-chocolade pakken” zei ze. We hadden laatst een doos Merci gekregen en daar kwam ze me een reepje van brengen. Kei schattig.

Door al deze lieve en schattige momenten, en ook al is het soms een beetje uit eigenbelang, vergeet je de dagen die wat moeilijker zijn sneller en blijven deze momenten in gedachten. Gedachten om van na te genieten.