Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

zondag 24 juni 2012

Zieke Peuter



15 juni 2012

Lotte is vandaag na een week koortsvrij en een tandje rijker. Ze is 8 maanden en speelt lekker in de box. Meike van 3 was vroeg wakker en hoesterig. Het valt gelukkig nog allemaal mee, maar erger moet het niet worden. Anders moeten we maar weer met de pufjes beginnen. ’s Middags speelt ze fijn met een vriendinnetje. Maar het is duidelijk te zien dat ze weer kortademig is. Toch maar weer de pufjes.

’s Avonds vraagt Meike om 18.20 uur. “Mama, mag ik naar bed? Ik wil slapen?”
Een peuter die vraagt om te gaan slapen voelt zich niet lekker denk ik dan. Ik breng haar naar bed, smeer haar in met luuf, geef wat hoestdrank en een zetpil om haar rustig te laten slapen. Ze wordt nog enkele keren huilend wakker, maar heeft geen koorts.

Om drie uur ’s nachts horen we haar huilen. Ik ga naar haar toe en Meike ligt als een zielig hoopje in bed. Ze hijgt alsof ze de marathon heeft gerend en kijkt wat glazig. Hier blijf ik de rest van de nacht niet mee zitten en ik besluit de huisartsenpost te bellen. Gelukkig kunnen we vrij snel terecht. We kleden ons aan en gaan naar beneden. Mijn man blijft thuis bij de jongste en ik loop snel door de stromende regen naar de auto.
We rijden weg en dan zegt Meike, die ineens klaar wakker is en niet meer onrustig ademt: “Mama het is donker.” Ze zit met haar lievelingsknuffel in haar hand en een duim in de mond.

“Ja Meike het is nacht.”

“Mama de lampjes zijn aan. En hier woont oma.” Zegt ze als we langs het huis van mijn schoonmoeder rijden.

“Oma slaapt” zeg ik.

“Mag ik niet schreeuwen hè mama, anders oma wakker hè.” Zegt Meike.

Als we de Rijksweg opdraaien, zien we in de verte de stoplichten die op groen staan. “bij groen mama rijden en bij rood mama stoppen,” hoor ik Meike achterin zeggen. Het lijkt net alsof er niets meer aan de hand is en we voor niks naar de huisartsenpost rijden.

Daar aangekomen moeten we even wachten en wordt Meike weer heel rustig. De dokter luistert naar haar longen die volgens hem piepen.  Kinderastma is de diagnose. We krijgen een antibiotica mee en de pufjes moeten we iets vaker gaan geven. Dan kunnen we weer naar huis.

We rennen in de nog steeds plenzende regen naar de auto en als ik Meike vastmaak zegt ze “Mama, Meike nat van de regen.” Mama is ondertussen nog natter geworden en ook daar maakt ze zich zorgen om. Haar knuffelmuis houdt ze nog steeds stevig vast.

“Mama, lampjes zijn uit.”

Ik kijk op de klok, 5.30 uur. “Ja Meike het begint weer dag te worden.”  Hopend dat ze dadelijk thuis ook nog even gaat slapen.

Dan hoor ik lange tijd niets meer.  Ik kijk om en zie dat ze in slaap gevallen is. Even bekruipt me een eng gevoel. Ik kriebel haar aan het been en ze trekt terug.  Gelukkig… ze slaapt gewoon.

Thuis aangekomen krijgt ze haar pufje en een nieuwe zetpil en leg ik haar weer in bed. Zelf kruip ik ook weer het bed in. Nog heel even slapen als het lukt.

Niet veel later, 7.30 uur, hoor ik Lotte kletsen in bed. Tijd om weer op te staan.

Zulke dagen wil je het liefste gauw vergeten, maar ook bewaren, als herinnering voor later. Want ondanks dat ze ziek is was het wel een gezellige autorit die het opschrijven waard is.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten