Stampin' Up Workshop met Linda

Voor goed betaalbare workshops, kinderfeestjes in Swalmen en omstreken
en bestellingen van Stampin'Up
bent u hier aan het juiste adres.

Mail voor informatie:
l.opdencamp24@gmail.com

facebook: Stampin' by Linda

vrijdag 29 juni 2012

Wat is de link tussen voetbal en een stoplicht???





Meike kent al heel lang alle kleuren.
Toen ze een stuk kleiner was en we regelmatig te voet naar de supermarkt liepen, vroeg ze me bij iedere auto welke kleur deze had. Al snel zag ze auto's in dezelfde kleuren en niet veel later kende ze ze allemaal. Niet alleen rood, groen, blauw, geel. Nee ook paars, grijs, zwart, donker- en lichtblauw enz. 
Ook de cijfers vindt ze super leuk en ze telt alles. Of het nu de liedjes zijn die we 's avonds zingen. We zingen er altijd 4. Of dat ze kleifiguurtjes heeft gemaakt. Ook deze worden weer geteld. Laatst verbaasde ze me en telde 12 kleihuisjes. 12? Ja hoor, ze telde gewoon door. 
Dat ze cijfers erg leuk vindt blijkt ook uit het feit dat ze van de week zag dat er een aantal cijfers van de matten waar Lotte soms op ligt te spelen niet goed lagen. De 6 lag op een zijkant en de 1 en 7 lagen op de kop. Deze drie wist ze me feilloos aan te wijzen: "Mama, die liggen niet goed hè?" zei ze er bij.

Zoals in mijn eerste blog beschreven, weet Meike ook al heel goed wat ze bij een stoplicht moet doen. Alleen wat ze bij oranje moet doen is nog niet helemaal duidelijk blijkt uit het gesprekje dat ik vanmiddag met haar had:

Meike speelt met de trein en heeft daar ook een stoplicht bij staan.
"Kijk mama, stoplicht"
Ik vraag: "Wat moet je doen als het rood is?"
Meike: "stoppen"
Ik: "En bij groen?"
Meike: "rijden"
Ik: "En oranje?"
Meike: "Voetballen"

Ik had haar bij de eerste EK-wedstijd van Nederland uitgelegd dat Nederland in het oranje speelt en dat die moeten winnen. Daarna heeft ze geen wedstrijd meer gezien, maar dit wel onthouden. 

Als we dan 's avonds aan  het wandelen zijn en Meike meegaat op haar fiets, moeten we regelmatig (zogenaamd) even stoppen voor het rode licht. Als zij dan op het knopje duwt, mogen we weer doorlopen, want dan is het groen. Ze heeft een levendige fantasie. Dit blijkt ook uit het stukje tekst dat ik heb getypt toen ze 's middags in bed lag te kletsen. Dit is ook alweer van een heel tijd terug, maar ik vond deze tekst van de week.







woensdag 27 juni 2012

Vakantie of toch niet?



Het schooljaar is alweer bijna afgelopen. Officieel hoef ik niet meer te werken. Morgen feest van een collega en vrijdag wordt de vakantie echt ingeluid. Ben ik er aan toe? Ja, deze keer toch echt wel. Heb ik er tijd voor? Eigenlijk nog niet. Er is nog genoeg te doen op het werk en eigenlijk ben ik nooit klaar. Toch heb ik na morgen 6 weken vrij. 6 weken thuis met mijn twee dochters.
Maar heb ik echt vakantie? Misschien heb ik het nog wel drukker dan wanneer ik moet werken. Nou ja, drukker. De zaken duren allemaal gewoon wat langer.
Niet meer even snel alleen de boodschappen doen. Nee, ik moet dit echt plannen, zodat Lotte haar eten heeft gehad en nog wakker is, en voordat ze weer gaat slapen wil ik thuis zijn. ‘Even’ de stad in… is een hele volksverhuizing van de kinderwagen, luiertas en alles wat hierin meegesjouwd moet worden. Even naar mijn ouders betekent tijd inplannen voor de jassen aantrekken, tas pakken, in de auto stappen, en aanrijden. En dan proberen niets te vergeten. En toch… deze dingen doen we gewoon. Dit is leuk, gezellig en zeker als het mooi weer is. Je hoort mij niet klagen, maar de vakantie is wel echt veranderd. Vroeger had ik de vakantie na een paar weken wel gezien. Ik wilde wel weer aan het werk. Zeker omdat mijn man, familie en vrienden ook maar een paar weken vrij hadden. Zes weken waren erg lang. Als kind vond ik zes weken al lang, als volwassene zonder kinderen helemaal.
Nu vliegt zo’n vakantie voorbij. Ik wil veel te veel en heb te weinig tijd.
Ik wil genieten van mijn dochters. Genieten van het rustig opstaan en in de ochtendjas naar beneden en ontbijten, geen haast om op tijd ergens te komen.  Lekker relaxed aan de dag beginnen. Leuke dingen met ze doen. Lekker erop uit en ook lekker thuis zijn. Op visite bij vrienden en familie. Op de een of andere manier kom ik niet overal aan toe en is de vakantie voorbij voor ik het weet. En dat is dan weer jammer, maar dat komt goed, want dan is er altijd nog weer de herfstvakantie – kerstvakantie – carnavalsvakantie – meivakantie en zo komen we weer bij de zomervakantie.
Maar voor nu ga ik proberen te genieten van 6 weken vrij. 6 weken mama in plaats van juf.

Grappig: Meike noemde me gisteren ‘juf’. Per ongeluk omdat ze net van het kinderdagverblijf af kwam. En wat doe ik… na mijn verlof toen Lotte was geboren stond ik op het schoolplein in de pauze. Ik moest enkele kinderen toespreken omdat ze iets deden wat niet mocht. En wat zeg ik tegen deze kinderen: “Wat zei mama nu?”

Tja, juf of niet, vakantie of aan het werk. Het heeft allemaal leuke kanten. En deze wil ik blijven verzamelen om op te schrijven.

zondag 24 juni 2012

Zieke Peuter



15 juni 2012

Lotte is vandaag na een week koortsvrij en een tandje rijker. Ze is 8 maanden en speelt lekker in de box. Meike van 3 was vroeg wakker en hoesterig. Het valt gelukkig nog allemaal mee, maar erger moet het niet worden. Anders moeten we maar weer met de pufjes beginnen. ’s Middags speelt ze fijn met een vriendinnetje. Maar het is duidelijk te zien dat ze weer kortademig is. Toch maar weer de pufjes.

’s Avonds vraagt Meike om 18.20 uur. “Mama, mag ik naar bed? Ik wil slapen?”
Een peuter die vraagt om te gaan slapen voelt zich niet lekker denk ik dan. Ik breng haar naar bed, smeer haar in met luuf, geef wat hoestdrank en een zetpil om haar rustig te laten slapen. Ze wordt nog enkele keren huilend wakker, maar heeft geen koorts.

Om drie uur ’s nachts horen we haar huilen. Ik ga naar haar toe en Meike ligt als een zielig hoopje in bed. Ze hijgt alsof ze de marathon heeft gerend en kijkt wat glazig. Hier blijf ik de rest van de nacht niet mee zitten en ik besluit de huisartsenpost te bellen. Gelukkig kunnen we vrij snel terecht. We kleden ons aan en gaan naar beneden. Mijn man blijft thuis bij de jongste en ik loop snel door de stromende regen naar de auto.
We rijden weg en dan zegt Meike, die ineens klaar wakker is en niet meer onrustig ademt: “Mama het is donker.” Ze zit met haar lievelingsknuffel in haar hand en een duim in de mond.

“Ja Meike het is nacht.”

“Mama de lampjes zijn aan. En hier woont oma.” Zegt ze als we langs het huis van mijn schoonmoeder rijden.

“Oma slaapt” zeg ik.

“Mag ik niet schreeuwen hè mama, anders oma wakker hè.” Zegt Meike.

Als we de Rijksweg opdraaien, zien we in de verte de stoplichten die op groen staan. “bij groen mama rijden en bij rood mama stoppen,” hoor ik Meike achterin zeggen. Het lijkt net alsof er niets meer aan de hand is en we voor niks naar de huisartsenpost rijden.

Daar aangekomen moeten we even wachten en wordt Meike weer heel rustig. De dokter luistert naar haar longen die volgens hem piepen.  Kinderastma is de diagnose. We krijgen een antibiotica mee en de pufjes moeten we iets vaker gaan geven. Dan kunnen we weer naar huis.

We rennen in de nog steeds plenzende regen naar de auto en als ik Meike vastmaak zegt ze “Mama, Meike nat van de regen.” Mama is ondertussen nog natter geworden en ook daar maakt ze zich zorgen om. Haar knuffelmuis houdt ze nog steeds stevig vast.

“Mama, lampjes zijn uit.”

Ik kijk op de klok, 5.30 uur. “Ja Meike het begint weer dag te worden.”  Hopend dat ze dadelijk thuis ook nog even gaat slapen.

Dan hoor ik lange tijd niets meer.  Ik kijk om en zie dat ze in slaap gevallen is. Even bekruipt me een eng gevoel. Ik kriebel haar aan het been en ze trekt terug.  Gelukkig… ze slaapt gewoon.

Thuis aangekomen krijgt ze haar pufje en een nieuwe zetpil en leg ik haar weer in bed. Zelf kruip ik ook weer het bed in. Nog heel even slapen als het lukt.

Niet veel later, 7.30 uur, hoor ik Lotte kletsen in bed. Tijd om weer op te staan.

Zulke dagen wil je het liefste gauw vergeten, maar ook bewaren, als herinnering voor later. Want ondanks dat ze ziek is was het wel een gezellige autorit die het opschrijven waard is.